تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٠ - شرح آيات
خدا نعمت خويش را نصيب ايشان ساخته گرفتار آنند، و از دادن حقوق خدا و حقوق جامعه خوددارى مىورزند، خارج مىشوند، و همين خارج شدن ايشان از سلطه مال نشانهاى براى آن است كه نماز به صورت برنامهاى عملى در زندگى ايشان درآمده است. مگر هدف آن اين نيست كه آدمى خود را به صورت خالص و محض مخصوص فرمانبردارى از خدا سازد، و براى حق از هر چيز حتى ذات خودش چشم بپوشد؟ آرى چنين است، پس چرا در دادن مال بخل مىورزند؟
نمازگزاران واقعى در آن هنگام كه در نماز اين گفته خداى تعالى
الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ را تكرار مىكنند، به صورتى ژرف از اين امر آگاهاند كه حمد كلمات و شعارهاى محض نيست كه بر زبان بگذرد، بلكه از زبانى بيرون مىآيد كه از نيتى صادق و ايمانى خالص حكايت مىكند، و در عمل از طريق كاربرد و برنامه بودن حمد در واقعيت زندگى متجلّى مىشود، كه از جمله آن است انفاق كردن نعمتهاى خدا داده در راه خدا به عنوان شكرگزارى و اظهار بندگى.
آنان به خدا پيوستگى پيدا كرده و او را «ربّ العالمين» شناختهاند، و اين را دانستهاند كه همه آنچه هست از او است و او مالك آن است، حتى جانهاى خودشان، و مالهايى كه در نزد ايشان است چيزى جز امانتهاى سپرده شده به ايشان نيست، پس چگونه ممكن است در باز پس دادن آنها به او بخل ورزند و حريص بمانند، و در آن هنگام كه مطالبه آن را مىكند و به انفاق در راه خودش فرمان مىدهد، از انجام وظيفه خويش امتناع ورزند؟! خوددارى از انفاق، در يقين ايشان گونهاى از خيانت در حق صاحب امانت است، و همين است كه آنان را بر آن وا مىدارد كه،/ ٣٦٣ از يك سو مال را در راههاى خير انفاق كنند، و از سوى ديگر احساس مسئوليت اجتماعى وادارشان مىسازد كه دست كمك دادن را به سوى نيازمندان دراز كنند تا برنامه تكافل و همكارى و هميارى اجتماعى كه هدفى از نماز است اجرا شود.
«وَ الَّذِينَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ* لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ- و كسانى كه در اموال ايشان حقى دانسته شده* براى خواهنده و محروم است.»