تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧٧ - شرح آيات
به همان گونه كه چون خيرى به او رسد چندان از خود بىخود و شادمان نمىشود كه مانع ترس او از عذاب و طمع او به ثواب گردد ... و شايد اين انديشه براى ما رابطه ميان سخن گفتن قرآن از منظرههاى قيامت (آيات ٨- ١٨) و سخن گفتن از انسان (١٩- ٢١) را آشكار سازد. پژوهنده در آيات قرآنى به اين نتيجه مىرسد كه وحى سخنى از صفات بد و سلبى انسان نمىگويد مگر آن كه با سخن گفتن از آخرت زمينه را براى ما فراهم نياورده باشد، يا يادآورى از آخرت را به آن ملحق كند كه درمان شفا دهندهاى براى آن است.
[٢٢- ٣٥] ثانيا: نمازى كه معراج مؤمنان براى رسيدن به فضيلت و وسيلهاى براى تزكيه و تربيت ذاتى است. آيا اين وسيلهاى نيست كه خدا به ما سفارش كرده است كه خواستار آن باشيم تا به او نزديك شويم؟ آيا نماز ريسمان خدا و سفينه نجات آدمى از باطل و شر نيست؟ ... چرا هست، ولى مىبايستى كه نماز را خوب بفهميم و آن را با شرايطش اقامه كنيم كه قرآن بيان كرده است، تا از صفت هلع و ديگر صفات بد رهايى يابيم، و با نفسهاى خود از لحاظ روانى و رفتارى به افقهاى كمال و فضيلت بالا رويم، چه انسان سخت گرفتار هلع است.
«إِلَّا الْمُصَلِّينَ- مگر نمازگزاران.»/ ٣٦٠ كسانى كه حقيقت نماز را دريافته و آن را در زندگى خود اقامه كردهاند ... دريافتهاند كه آن پيوستگى دايم و بدون انقطاع با خدا است، و اين كه جهان در هر ساعت و لحظه به فرمان او است ... نماز را برنامه كاملى شناختهاند كه به همه شؤون زندگى و مفردات خاص و عام آن، از فردى و اجتماعى و پرورشى و اقتصادى و ... و ... وابستگى دارد، نه نماز قشرى و همچون پوست كه منحصر به ركوع و سجود و بعضى از ظواهر است كه اين در مفهوم قرآن نماز نيست! قرآن تفصيلى درباره چگونگى نماز و شماره ركوع و سجود آن در اختيار ما قرار نمىدهد، بلكه صلات ربانى را با بيان صفات نمازگزاران واقعى در نزد خدا بدين گونه در اختيار ما قرار مىدهد
اول: مواظبت بر نماز و استمرار آن.