تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٤ - شرح آيات
آن صبرى است كه به خاطر خدا صورت بگيرد، و از هر سستى و شكست دور باشد، و با آن شخص از حكمت و صواب خارج نشود. بيشتر مفسران گفتهاند كه: آن صبرى است كه در آن رسول، هر اندازه از قوم خود آزار ببيند، و او را در خبرهايى كه از آخرت مىدهد تكذيب كنند، زبان به شكايت نگشايد./ ٣٤٦ و چه بزرگ است آنچه كه اين آيه با سياق آن از روح صبر و استقامت و مقاومت در اختيار مؤمنان و مجاهدان در راه خدا قرار مىدهد! دوم: آنچه به كافرانى مربوط مىشود كه عذاب وعده خدا را مستبعد مىشمارند و بسا هست كه به حد تكذيب آن مىرسند. و اگر در صدد جستجو براى يافتن سبب پيدا شدن چنين ايستارى نسبت به وعده خدا برآييم، آن را اعتماد كردن ايشان بر مقياسهاى زمانى دنيوى در هنگام ارزيابى زمان آينده خواهيم يافت، و قرآن اين عقده و مشكل را از طريق دو امر مورد بحث قرار مىدهد
يكى از آن دو: تلاش براى فهماندن مقياس حقيقى زمان به ايشان، كه در آن مقدار يك روز برابر با پنجاه هزار سال است، كه در نتيجه آن نگرش محدود زمانى آنان به نگرش گسترده ربّانى تغيير پيدا مىكند، ولى بدان شرط كه ايمان بياورند و پيرو آيات باشند.
«إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيداً- آنان آن را دور مىبينند.» به سبب محدوديت افكارشان كه زمان را محدود تصور مىكنند. آيا ديدهاى كه كودكى چگونه وعدهاى را مستبعد مىشمارد كه مدت آن چند ساعت بوده باشد؟ كافران نيز چنينند و وعده خدا را دور مىبينند، بدان سبب كه روش و وسيله ديدن در نزد ايشان محدود است. اما روش ربّانى چنان است كه در آن رقمهاى زمانى به جهت گستردگى آنها متلاشى مىشود، و در نتيجه ميليونها سال چندان اهميتى ندارد كه پايان آن دور به نظر برسد ... و چگونه مىتواند چنين باشد، در صورتى كه مؤمنان از اين راه بر عالم جاودانى آگاهى پيدا مىكنند؟! «وَ نَراهُ قَرِيباً- و ما آن را نزديك مىبينيم.» تفاوتى ميان اجل موت، يا پيروزى مؤمنان، يا عذاب كافران در دنيا، يا