تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٥ - شرح آيات

يا چنان كه خدا در سورة البقرة گفته، «هدى للمتقين» است، [١٠٥] بدان سبب كه متّقى تنها كسى است كه خود و عقلش را به تراز فهم آيات آن رسانيده است، و او تنها كسى است كه از پروردگار خويش مى‌ترسد و همه حدود و احكام و ارزشهاى كتاب او را ملتزم مى‌شود، تا خود را در معرض خشم و عذاب او قرار ندهد، و تنها متقيانند كه آمادگى تسليم كردن خود به خدا را دارند، بدان جهت كه آنان بر فطرت سليم به همان گونه قرار دارند كه خدا آن را در ايشان به وديعه نهاده، پس ناگهان آيات او را چنان مى‌يابند كه با خواسته‌هاى بلند آنان در زندگى تلاقى پيدا مى‌كند. و براى ما تأكيد مى‌كند به اين كه قرآن تذكره‌اى براى پرهيزگاران است، چه دانستيم كه تقوا تنها ترس و خشيت محض نيست، بلكه مجموعه‌اى از صفات روانى و عقلى و اجتماعى است كه انسان را در تراز ياد گرفتن و به ياد آوردن آيات و فهم آن قرار مى‌دهد ... پس متقيان چنان‌اند كه پروردگارشان آنان را توصيف كرده است الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ* وَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ وَ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ‌، [١٠٦] پس آن كس كه به غيب ايمان نداشته باشد، چگونه مى‌تواند به رسالتى ايمان آورد كه مصدر آن غيب آسمانها و زمين است؟؟ و آن كس كه به جزا ايمان نداشته باشد چگونه مى‌تواند ملتزم به آن باشد؟؟

اين آيه ما را به يكى از خصوصيات وحى الاهى آشنا مى‌كند كه به وسيله آن وحى از انديشه‌ها و فلسفه‌هاى ديگر متمايز مى‌شود، و آن اين است كه تنها پرهيزگاران مى‌توانند با آن تفاعل داشته باشند و آن را فهم كنند، و چنين است كه آن وسيله شفا و رحمت ايشان مى‌شود، و براى ستمگران جز افزودن زيان ايشان كارى نمى‌كند شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً، [١٠٧]