تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٤ - شرح آيات
آورتاى او را قطع كند، چه كس مىتواند اراده خدا را از او باز دارد؟
«فَما مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ عَنْهُ حاجِزِينَ- هيچ يك از شما نمىتواند از اين كار جلوگيرى كند.» يعنى: چه ممانعت كنندهاى مىتواند از اجراى فرمان خدا در حق او جلوگيرى كند؟ و اين آيه در اوج بلاغت قرار دارد، چه بشر را به صورت تنها «من أحد» و دسته جمعى (حاجزين) در آن واحد در معرض چالش قرار داده است، و اين بدان منظور است كه چالش فرد فرد مردمان را شامل شود و هيچ استثنايى نتواند به آن راه يابد و منظور مورد تأكيد قرار گيرد. شايد شخص متدبّر در لابهلاى سطور چنان بخواند كه نيروهايى رهبرى مكتبى را تحت فشار قرار مىدادهاند كه روش خود را تغيير دهد و گفتههايى را بر خدا ببندد، پس لازم است كه اين خواسته را نپذيرد و فريب نخورد، چه هيچ سودى ندارد و مانعى براى اجراى اراده پروردگار عزّ و جلّ فراهم نمىآورد. و چون رسول (ص) از اين حقيقت اطمينان دارد، جز بر خدا بر كس ديگرى توكل نمىكند و جز به حق به جاى ديگر نمىپيوندد و جز وحى چيزى نمىگويد.
براى رسول (ص) گفتن اين آيات و آگاه كردن مردم از آن با لهجه شديد آن كافى است كه نقل شدن آن را به امانت نشان مىدهد، چه اگر بنا بود گفتهاى را به خدا به صورت جعلى نسبت دهد، اين را حذف مىكرد و خود را به صورت مطلق و بدون حدّ و شرط عزيز مىداشت، چنان كه بسيارى از مبلغان و خود حكام چنين مىكنند، و چه بسيار رهبران و هر فرد مكتبى، با تأسى به سيره حبيب خدا (ص) به چنين شجاعتى نيازمندند.
/ ٣٢٥ [٤٨- ٥٢] و پس از آن كه قرآن با بحث موضوعى دقيق ثابت كرد كه آن گفته رسول كريم و بنا بر آن كلام خداى عزّ و جلّ است، به بيان صفتى ديگر از خودش مىپردازد.
«وَ إِنَّهُ لَتَذْكِرَةٌ لِلْمُتَّقِينَ- و يادآورى و پندى براى پرهيزگاران است.»