تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٣ - شرح آيات

خداى تعالى به جريان انداختن مقدرات و تدبيرهاى خود را براى آفريدگان به فرشتگان سپرده است، و او كسى است كه مكانى او را محدود نمى‌كند تا در آن جا با او اتصال پيدا كنند، و چگونه ممكن است آفريده محدود با آفريدگار اتصال پيدا كند، جز از طريق نامها و چيزها، همچون خانه‌اى كه مركز پرستش او است و عرشى كه مركز اداره كردن كاينات و هيمنه او است.

در بعضى از نصوص حاملان عرش به بهترين آفريدگان خدا تأويل شده است، امام صادق (ع) گفت: «شماره حاملان عرش هشت است، چهار تن از ما و چهار تن از هر كه خدا بخواهد»، [٤٣] و در حديثى ديگر آمده است: «شماره حاملان عرش هشت است، چهار تن از پيشينيان و چهار تن از پسينيان».

اما آن چهار تن از پيشينيان اينانند: نوح و ابراهيم و موسى و عيسى، و اما پسينيان: محمد است و على و حسن و حسين- عليهم السلام- و معنى «يحملون» يعنى علم (را حمل كنند)». [٤٤] چون بنا بر ظاهر فرشتگان عرش را حمل مى‌كنند، در باطن مقصود كسانى است كه فرشتگان به خاطر ايشان آفريده شده‌اند و آنان برگزيدگان از بندگان خدايند. مگر همه چيزها براى انسان آفريده نشده، و كدام انسان است كه از پيامبران و اوصياى ايشان برتر باشد؟

[١٨] و بزرگترين صحنه از صحنه‌هاى قيامت حضور يافتن مردمان براى حساب پس دادن و جزا گرفتن است،/ ٢٨٧ براى آن كه هول و هراس آن بيشتر است، و در اين جا است كه به حساب او رسيدگى و سرنوشت ابدى او تعيين مى‌شود، و هدف اساسى از همه حوادث و صحنه‌هاى رعب انگيز همين است.

«يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لا تَخْفى‌ مِنْكُمْ خافِيَةٌ- در آن روز عرضه مى‌شويد و هيچ پوشيدنى در شما پوشيده نمى‌ماند.»