تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٩ - رهنمودهايى از آيات

١٠ [رابية]: بسيار شديد، و به قولى: افزوده بر عذاب امتها.

١٦ [واهية]: بسيار سست و ضعيف، و راغب در مفردات خود گفته است: هر چيزى كه رباط و بند آن سست شده باشد واهى است، و گفته‌اند: آسمان، پس از صلابت آن، مى‌شكافد و در وهى و سستى همچون پشم مى‌شود.

/ ٢٦٥

و شنونده آن تذكره و نگاهدارنده آن گوشى شنونده و نگاهدارنده است‌

رهنمودهايى از آيات

حق و جزا پيوسته باهمند و يكى از آنها از ديگرى جدا نمى‌شود، چه بر زندگى مجموعه‌اى از قوانين و سنتها حكومت مى‌كند كه خدا وضع كرده و در آن به جريان انداخته است، پس اينها همه آفريده شده به حق است، و چون چنين است، جزا نيز وقوع پيدا خواهد كرد بدان سبب كه حق است، و ايمان انسان به حق وابسته به مقدار ايمانش به حساب و جزا است، چه اگر چنين نباشد، دعوت به ايمان آوردن به آن معنايى ندارد و سبب ايجاد استجابتى در نفس نمى‌شود، و بدين گونه تعبير قرآنى از كفر ثمود و عاد و به صورت كفر آنان به جزاى كوبنده (القارعة) آمده است در صورتى كه رسالتها را نيز تكذيب كرده بودند، بدان جهت كه كفر به جزا برابر با كفر به حق است.

در اين محور آيات فصل اول از سوره حاقه در سياق تأكيد بر حقيقت جزا در زندگى تنظيم پيدا كرده است، همچون قضيه‌اى تشريعى و تكوينى كه به حق پيوستگى استوار دارد، پس در مطلع آن و تا آيه دوازدهم براى ما صورتهايى از جزا را