اين پايان كار اشخاص سستى است كه به كارها به جد نگاه نمى‌كرده‌اند و حقيقت را درست درنيافته بودند، و در ايمان به خدا و كمك كردن به خوراك مساكين از خود سستى نشان مى‌دادند.

قرآن به هر حقيقتى كه آن را مى‌بينيم و هر حقيقت استوار كه آن را نمى‌بينيم، سوگند ياد مى‌كند كه قرآن حق است، و آن گفته فرستاده بزرگوار است.

در نتيجه از خيالات باطل و گمانهاى كاهنان نيست.

حقانيّت رسالت در سختگيرى خداوند جبّار با كسانى كه به مخالفت با آن برخاستند آشكار مى‌شود، و نيز با كسانى كه با مخالفت با فرستاده‌اش برخاستند و سخنان دروغى به او نسبت دادند، كه خدا آنان را سخت مى‌گيرد و رگ قلبشان را قطع مى‌كند.

چنان مى‌نمايد كه هر كس در شأن حق سستى كند يا به تكذيب آن بپردازد يا آن را نخواهد بفهمد يا چنان كه بايد و شايد به آن يقين نداشته باشد ... بدان مى‌ماند كه پروردگار خويش را كه تضمين كننده حق براى او است و آن را با قوت و قدرت شديد و/ ٢٦٢ واسع خود به جريان مى‌اندازد، نشناخته است، و بنا بر اين ما به آن نيازمنديم كه به تقديس و تنزيه پروردگارمان بپردازيم تا به معرفت او و معرفت حق به وسيله او دست يابيم، و شايد به همين سبب است كه سوره چنين پايان پذيرفته است فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ‌.

/ ٢٦٣ سورة الحاقّة

[سوره الحاقة (٦٩): آيات ١ تا ١٨]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

الْحَاقَّةُ (١) مَا الْحَاقَّةُ (٢) وَ ما أَدْراكَ مَا الْحَاقَّةُ (٣) كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَ عادٌ بِالْقارِعَةِ (٤)

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيَةِ (٥) وَ أَمَّا عادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عاتِيَةٍ (٦) سَخَّرَها عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيالٍ وَ ثَمانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُوماً فَتَرَى الْقَوْمَ فِيها صَرْعى‌ كَأَنَّهُمْ أَعْجازُ نَخْلٍ خاوِيَةٍ (٧) فَهَلْ تَرى‌ لَهُمْ مِنْ باقِيَةٍ (٨) وَ جاءَ فِرْعَوْنُ وَ مَنْ قَبْلَهُ وَ الْمُؤْتَفِكاتُ بِالْخاطِئَةِ (٩)

فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رابِيَةً (١٠) إِنَّا لَمَّا طَغَى الْماءُ حَمَلْناكُمْ فِي الْجارِيَةِ (١١) لِنَجْعَلَها لَكُمْ تَذْكِرَةً وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ (١٢) فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ نَفْخَةٌ واحِدَةٌ (١٣) وَ حُمِلَتِ الْأَرْضُ وَ الْجِبالُ فَدُكَّتا دَكَّةً واحِدَةً (١٤)

فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْواقِعَةُ (١٥) وَ انْشَقَّتِ السَّماءُ فَهِيَ يَوْمَئِذٍ واهِيَةٌ (١٦) وَ الْمَلَكُ عَلى‌ أَرْجائِها وَ يَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمانِيَةٌ (١٧) يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لا تَخْفى‌ مِنْكُمْ خافِيَةٌ (١٨)