تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٢ - رهنمودهايى از آيات

١٦ [سنسمه‌]: او را با علامتى نشاندار خواهيم كرد كه با آن شناخته مى‌شود كه مجرم است.

١٧ [اصحاب الجنة]: صاحبان باغى كه نزديك صنعاء يمن بود.

[ليصرمنّها]: يعنى ميوه آن را مى‌برند، مأخوذ از صرم به معنى بريدن.

٢٠ [كالصريم‌]: يعنى همچون درختى كه ميوه‌هاى آن چيده يا بريده شده است، يا همچون شب تاريك.

٢٥ [حرد]: به معنى بازداشتن و منع كردن است.

/ ١٩٤

و به فرمان هر سوگند خوار حقير مباش‌

رهنمودهايى از آيات

به دلايل قاطع سياق قرآن در اين جا تهمتهاى تكذيب كنندگان را رد و باطل مى‌كند، و سپس پيامبر- صلّى اللَّه عليه و آله- و از طريق او هر پيشواى مؤمن را از تأثير پذيرفتن بر اثر نيروى فشار بر حذر مى‌دارد، خواه از طرف كسى بوده باشد كه آشكارا او را تكذيب مى‌كند، و خواه از طرف منافقى كه تنها مصلحت شخصى در نظر او حايز اهميّت است.

سپس با بيان صفات منافقان، همچون مبالغه در سوگند و نمّامى و منع رسيدن خير به ديگران، آنان را رسوا مى‌سازد، و وحى الاهى از آن روى اين رسوا سازى منافقان بر اساس بيان تفصيلى صفات ايشان قرار مى‌دهد كه، به حكم نهاد خود تأثير بيشترى بر روى مؤمنان دارد، و آيه (١٤) بر يك حقيقت اساسى‌