تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٤ - زمينه كلى سوره

/ ١٢٨

زمينه كلّى سوره‌

شايد كاشتن ترس از خدا به غيب محورى باشد كه همه آيات سوره ملك به وسيله آن به هم اتصال پيدا مى‌كنند، و آن آغاز انعطافى بزرگ در سياق قرآنى به سوى بينشهايى است كه وحى الاهى در دو جزء اخير نازل شده است، و بيشتر آنها تشكيل يافته از سوره‌هايى مكى است كه از اصول اسلام، همچون ايمان به خدا و به رسول و رسالت و آخرت بحث مى‌كند.

١- در آغاز سوره خداى بزرگ با نامهاى نيكو (الاسماء الحسنى) ى خود تجلّى پيدا مى‌كند، همچون تبارك و الملك و القدير و الخالق و العزيز و الغفور و الرحمن، بدان سبب كه شناخت سالم نسبت به خدا انسان آفريده را با و جدان و عقل و همه حواسّش در برابر خالق خود سبحانه و تعالى قرار مى‌دهد، و همين امر به او خشيت و ترس از او عزّ و جلّ را مى‌بخشد، و در اين شك نيست كه ترس انسان از پروردگارش به اندازه شناختى است كه از خداى خود دارد، مگر خود او سبحانه و تعالى نگفته است: «إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ- از خدا بندگان عالم او مى‌ترسند»؟؟. [١] و براى آن كه معرفت و شناخت به اين درجه برسد، مشاهده مى‌كنيم كه سياق قرآن ميان آن و ميان شناساندن بزرگترين هدفهايى كه/ ١٢٩ انسان به خاطر آنها آفريده شده يعنى «لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا- تا شما را بيازمايد كه كدام يك نيكوكارتريد» آميختگى به وجود آورده است، و بنا بر اين در برنامه اسلام معرفتى كه به عمل صالح نيانجامد وجود ندارد، بلكه نيكوترين مردم از لحاظ عمل از همه‌