منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٣٣٧ - نصوص دالّ بر امامت على عليه السلام

در دست چپ نشستند، از براى آن كه شتر حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله را رَم دهند.

پس چون شب تاريك شد، آن حضرت در پيش لشكر مى‌آمد و بر روى شتر، او را خواب مى‌بُرد. بعد از آن كه نزديك عَقَبه رسيد، جبرئيل عليه السلام آواز داد كه: يا محمّد! فلان و فلان و فلان، بر سر راه، در كمين تو نشسته‌اند. پس حضرت، نگاه به عقب خود كرده، فرمود كه: كيست در پىِ سر من؟ حُذَيفة اليمان گفت: منم حُذَيفة اليمان، يا رسول اللَّه! حضرت فرمود: شنيدى آنچه من‌[١] شنيدم؟ گفت: بلى؛ شنيدم. فرمود: به كسى اظهار مكن. بعد از آن، حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله به ايشان نزديك شد و هر يك را به نام، آواز كرد. بعد از آن كه آواز آن حضرت را شنيدند، گريختند و خود را در ميان مردم انداختند و شترانِ سوارى خود را كه عِقال كرده بودند، گذاشتند و مردم، از عقب سرِ آن حضرت رسيدند. و آن حضرت، به شتران ايشان رسيد و آنها را شناخت و چون فرود آمد، فرمود: چه حال است جمعى را كه در خانه كعبه با يكديگر هم‌قَسَم شده‌اند كه وقتى كه محمّد از دنيا برود به موت يا به قتل، نگذارند كه امر خلافت، هرگز به اهل بيت او برگردد؟! پس ايشان، پيش آن حضرت آمدند و قَسَم ياد نمودند كه از اين سخنان، هيچ نگفته‌اند و چنين اراده نكرده‌اند و قصد بد[٢] به حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله نكرده‌اند.

پس اين آيه نازل شد كه: «يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَ كَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ يَنالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ يَتُوبُوا يَكُ خَيْراً لَهُمْ وَ إِنْ يَتَوَلَّوْا يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ عَذاباً أَلِيماً فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ فِي الْأَرْضِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ».[٣] و ترجمه ظاهرش آن است كه: قَسَم مى‌خورند به خداى تعالى كه نگفته‌اند، و به تحقيق كه گفته‌اند كلمه كفر را و كافر شده‌اند بعد از آن كه اسلام آورده بودند، و قصد كردند چيزى را كه به آن نرسيدند (كه عبارت از قتل آن حضرت است يا غير آن). و ايشان را به غضب نياورده و دشمن نداشته‌اند، مگر امرى را كه موجب غضب نمى‌شود كه عبارت از آن است كه خدا و رسول ايشان را به فضل الهى، غنى و بى‌نياز ساخته‌اند (يعنى از امرى به غضب مى‌آيند كه موجب غضب نمى‌شود[٤]). پس اگر توبه كنند، از براى ايشان، بهتر خواهد بود، و اگر رو بگردانند، خداى تعالى، ايشان را معذّب مى‌سازد به عذابى دردناك در دنيا و آخرت. و ايشان را در زمين، دوستى و يارى‌كننده‌اى نخواهد بود.

[١]. الف:-« من».