وَ أكْثِرُوا مِنَ التَّهْلِيلِ وَ التَّقْدِيسِ وَ التَّسْبِيحِ وَ الثَّنَاءِ عَلَى اللَّهِ وَ التَّضَرُّعِ إلَيْهِ وَ الرَّغْبَةِ فِيمَا عِنْدَهُ مِنَ الْخَيْرِ الَّذِى لَايَقْدِرُ قَدْرَهُ وَ لايَبْلُغُ كُنْهَهُ أحَدٌ، فَاشْغَلُوا ألْسِنَتَكُمْ بِذَلِكَ عَمَّا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ مِنْ أقَاوِيلِ الْبَاطِلِ الَّتِى تَعْقِبُ أهْلَهَا خُلُوداً فِى النَّارِ مَنْ مَاتَ عَلَيْهَا وَ لَمْ يَتُبْ إلَى اللَّهِ مِنْهَا وَ لَمْ يَنْزِعْ عَنْهَا.

يعنى: بسيار به جا آوريد تهليل و تقديس و تسبيح و ثناى بر خداى- عزَّ و جلَّ- را، و تضرّع نمودن به جناب اقدس او، و رغبت نمودن در آنچه در خزانه كَرَم الهى است از احسان و نيكويى، كه قدر مرتبه آن را كسى نمى‌داند و به كُنه آن كسى نمى‌تواند رسيد.

پس زبانِ خود را مشغول سازيد به آنچه مذكور شد از تهليل و تسبيح و غير ذلك تا باز مانيد از آنچه خداى تعالى نهى فرموده كه عبارت است از سخنان باطلى كه عاقبت آنها و ثمره‌اى كه بر آنها مترتّب مى‌شود، خلود و هميشه در جهنّم بودن است از براى كسى كه به‌[١] ارتكاب آنها بميرد و از آنها توبه نكرده باشد و خود را باز نداشته باشد.

و در اين كلام شريف، امر به چند چيز واقع شده: اوّل، تهليل، كه فاتحه اسلام و رُكن اوّل ايمان است و آن، گفتن «لا إله الّا اللَّه» است؛ يعنى: هيچ چيز و هيچ كس، سزاوار پرستيدن و بندگى نيست، به غير از خداى تعالى.

[اول: فضيلت تهليل «لا إله الّا اللَّه»]

و احاديث در فضل و ثواب تهليل، بسيار است. از آن جمله، ابن بابويه در كتاب توحيد، از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام از آباى كِرام خود عليهم السلام روايت نموده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه: بهترينِ عبادات، گفتن «لا إله إلّااللَّه» است.[٢] و به اين مضمون، در توحيد و ثواب الأعمال از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: «لا إله إلّااللَّه» گفتن، قيمت بهشت است.[٣] و از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله روايت كرده كه فرمود: هيچ كلمه‌اى دوست‌تر نيست پيش خداى تعالى از كلمه «لا إله إلّااللَّه». و هيچ بنده‌اى نيست كه كلمه «لا إله إلّااللَّه» گويد و آواز خود را بكِشد،

[١]. ب و ج:« با».