منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٤٥٣ - فضيلت صبر در بلاها و دشوارى هاى راه خدا

[

فضيلت صبر در بلاها و دشوارى‌هاى راه خدا

]

صَبِّروا النَّفْسَ عَلَى الْبَلَاءِ فِى الدُّنْيَا؛ فَإِنَّ تَتَابُعَ الْبَلَاءِ فِيهَا و الشِّدّةَ فِى طَاعَةِ اللَّهِ وَ وَلايَتِه وَ وَلَايَةِ مَنْ أمَرَ بِوَلايَتِهِ خَيْرٌ عَاقِبَةً عِنْدَ اللَّهِ فِى الآخِرَةِ مِنْ مُلْكِ الدُّنْيَا وَ إِنْ طَالَ تَتَابُعُ نَعِيمِهَا وَ زَهْرَتِهَا وَ غَضَارَةُ عَيْشِهَا فِى مَعْصِيَةِ اللَّهِ وَ وَلايَةِ مَنْ نَهَى اللَّهُ عَنْ وَلايَتِهِ وَ طَاعَتِهِ؛ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى أمَرَ بِوَلايِةِ الأْئِمَّةِ الَّذِينَ سَمَّاهُمُ اللَّهُ فِى كِتَابِهِ فِى قَوْلِهِ: «وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا»[١]، وَ هُمُ الَّذِينَ أَمَرَ اللَّهُ بِوَلايَتِهِمْ وَ طَاعَتِهِمْ، وَ الَّذِينَ نَهَى اللَّهُ عَنْ وَلَايَتِهِمْ وَ طَاعَتِهِمْ وَ هُمْ أئِمَّةُ الضَّلَالَةِ الَّذِينَ قَضَى اللَّهُ تَعَالَى أنْ يَكُونَ لَهُم دُوَلٌ فِى الدُّنْيَا عَلَى أوْلِياءِ اللَّهِ الأْئِمّةِ مِن آلِ مُحَمَّدٍ- صَلَوَاتُ اللَّهِ وَ سَلَامُهُ عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمْ أجْمَعيِنَ- يَعْمَلُونَ فِى دَوْلَتِهِمْ بِمَعْصِيَتِهِ وَ مَعْصِيَةِ رَسُولِهِ صلى الله عليه و آله لِيَحِقَّ عَلَيْهِمْ كَلِمَةُ الْعَذَابِ، وَ لِيَتِمَّ أنْ تَكُونُوا مَعَ نَبِىِّ اللَّهِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله وَ الرُّسُلِ مِنْ قَبْلِهِ.

صابر گردانيد نفس خود را بر تحمّل بلا در دنيا؛ زيرا كه پى در پى شدن بلا در دنيا و كشيدن سختى در طاعت خداى- عزَّ و جلَّ- و در دوستى او و دوستى كسى كه خداى‌تعالى، خلايق را به دوستى او امر نموده، عاقبتش نزد خداى تعالى در آخرت، بهتر است از پادشاهى دنيا يا صاحب اختيار بودن در دنيا، هر چند مدّت‌[٢] پياپى شدن نعمت و رفاهيتش و بَهجت و تازگى و وسعت عيشش در معصيت الهى و اطاعت كسى كه خداى- عزَّ و جلَّ- از پيروى او نهى فرموده، ممتد و طويل باشد؛ زيرا كه خداى- عزَّ و جلَّ- امر فرموده به ولايت ائمّه كه ايشان را در كتاب خود ياد كرده در كلام خود كه فرموده: «وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا»؛ يعنى: گردانيديم ايشان را پيشوايان كه به فرموده ما، خلايق را راه‌نمايى كنند. و ايشان‌اند آن جماعت كه خداى تعالى، به ولايت و طاعت ايشان امر فرموده و آن جماعتى كه خداى تعالى، از ولايت و طاعت ايشان، نهى كرده، ايشان، پيشوايان‌اند كه خلق را به ضلالت مى‌اندازند و خداى تعالى، مقدّر ساخته كه ايشان را در دنيا، غلبه بر اولياى الهى، كه عبارت از ائمّه آل محمّد- صلوات اللَّه عليه و عليهم أجمعين- بوده باشند، ميسّر گردد. و ايشان در ايّام دولت خود به معصيت الهى و معصيت رسول اللَّه صلى الله عليه و آله عمل كنند تا آن كه مستحق و

[١]. سوره انبياء، آيه ٧٣.