مگر آن كه گناهان او مى‌ريزد به زير قدم‌هايش، چنانچه برگ از درخْت بريزد.[١] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: خداى- عزَّ و جلَّ- به حضرت موسى عليه السلام خطاب فرمود كه: يا موسى! اگر آسمان‌ها را با جمعى كه در آنهايند و ارَضين سبع را در يك كفّه ميزان گذارند و «لا إله الّا اللَّه» را در كفّه ديگر گذارند، «لا إله إلّااللَّه» بر آنها زيادتى مى‌كند.[٢] و در ثواب الأعمال و معانى الأخبار و توحيد، از آن حضرتْ روايت كرده كه فرمود: كسى كه «لا إله إلّااللَّه»، را از روى اخلاص بگويد، داخل بهشت مى‌شود و اخلاصش آن است كه «لا إله إلّا اللَّه»، مانع شود او را از محرّمات الهى.[٣] و در توحيد، از آن حضرتْ روايت كرده كه فرمود: كسى كه بگويد: «لا إله إلّااللَّه» در ساعتى از ساعات روز يا شب، آنچه در نامه عملش نوشته شده باشد از سيّئات، محو مى‌شود.[٤] على بن ابراهيم رحمه الله در تفسير [خود]، از حضرت على بن الحسين عليهما السلام روايت كرده كه فرمود:

هرگاه يكى از شما بگويد: «لا إله إلّااللَّه»، پس بايد كه بگويد: «الحمد للَّه‌ربّ العالمين»؛ زيرا كه خداى تعالى مى‌فرمايد: «لا إِلهَ إِلَّا هُوَ فَادْعُوهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ».[٥] و ترجمه ظاهرش آن است كه: سزاوار معبوديتى به غير از او نيست. پس بخوانيد او را در حالتى كه دين خود را از براى او خالص سازيد. حمد، مر خداوندى را كه پروردگارِ عالميان است.[٦] و ابن بابويه رحمه الله در امالى، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه از آباى كِرام [خود] عليهم السلام روايت فرموده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: ياد بدهيد اموات خود را در وقت مُردن كه به كلمه «لا إله إلّااللَّه» متكلّم شوند؛ زيرا كه كسى كه سخن آخرش «لا إله إلّااللَّه» باشد، داخل بهشت مى‌شود.[٧] و كلينى رحمه الله از ابان بن تغلب روايت كرده كه حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: اى ابان! وقتى كه به كوفه روى، اين حديث را روايت كن كه: كسى كه شهادت دهد كه «لا إله إلّااللَّه» از روى اخلاص، بهشت از براى او واجب مى‌شود. گفتم: پيش من، هر صنف از اصناف مردم مى‌آيند. من،

[١]. التوحيد، ص ٢٢، ح ١٤؛ ثواب الأعمال، ص ٦.