منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٤٢٨ - فضيلت شيعيان

ساكنند. و واللَّه كه اگر كسى از شيعه بر روى زمين نمى‌بود، هرگز گياهى بر روى زمين پيدا نمى‌شد و نمى‌روييد! و واللَّه كه اگر شما نمى‌بوديد، خداى تعالى، بر مخالفان شما انعام نمى‌فرمود و به چيزهاى خوب نمى‌رسيدند! ايشان را در دنيا و آخرت، نصيبى نيست، يا: مباد. و ناصب- كه عبارت از دشمن اهل بيت است-، هرچند بندگى كند و سعى در عبادت الهى نمايد، از اهل اين آيه است كه: «عامِلَةٌ ناصِبَةٌ* تَصْلى‌ ناراً حامِيَةً».[١] و ترجمه‌اش موافق ظاهر اين حديث، آن است كه: طايفه عمل‌كننده كه در دنيا به ظاهر عبادات كرده‌اند و دشمنى‌كننده‌اند با اهل بيت عليهم السلام يا تَعَب‌كِشنده در عبادت، خواهند چشيده شد آزار آتشى را كه در نهايت حرارت است.

بعد از آن فرمود كه: هر ناصبىِ سعى‌كننده در عبادت، عملش مانند غبار يا دود است كه به زودى نابود مى‌شود و شيعيان ما، به نور يا به امر الهى سخن مى‌گويند و مخالفان ما، بى‌فكر و نه از روى عقل، سخن مى‌گويند. واللَّه كه هيچ بنده‌اى از شيعيان ما نيست كه به خواب برود، مگر آن كه خداى- عزَّ و جلَّ- روح او را به آسمان برَد و بركت خود را به سوى او فرستد! پس اگر اجل او رسيده باشد، او را در كنوز (يعنى در گنج‌هاى رحمت خود) و در چمن‌هاى‌[٢] بهشت، در سايه عرش خود، جاى مى‌دهد، و اگر اجلش نرسيده باشد، او را با جمعى از ملائكه- كه امين الهى‌اند- مى‌فرستد تا در بدنى كه از آن جا بيرون آمده، ساكن شود. و واللَّه كه حج‌كنندگان و عمره‌گزارندگانِ شما، خواصّ الهى‌اند و فقراى شما، اهل بى‌نيازى، و اغنياى شما، اهل قناعت‌اند و همه شما، اهل دعوت و اهل اجابت خداونديد؛ يعنى شما را به راه حق خوانده و شما، اجابت دعوت او نموده‌ايد.[٣] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: كسى كه دوست دارد شما را از جهت طريقه تشيّع كه شما داريد، داخل بهشت مى‌شود، هر چند نگويد آنچه شما مى‌گوييد (يعنى به دليل نداند، بلكه از روى تقليد، اعتقاد كرده باشد) يا آن كه از جمله مستضعفين باشد.[٤] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: مردى باشد كه شما را دوست دارد و نداند آنچه شما به آن قائليد. پس خداى تعالى، او را دوست دارد و به بهشت برَد. و مردى باشد كه شما را دشمن دارد و نداند آنچه شما به آن قائليد. پس خداى تعالى، او را به جهنّم برَد. و مردى باشد كه صحيفه عمل او پُر شود، بى آن كه كارى بكند. راوى پرسيد كه: چگونه مى‌شود؟ فرمود كه: به جمعى گذرد كه در باب ما، سخنان بد گويند و وقتى كه او را ببينند، ايشان به يكديگر گويند: ساكت باشيد كه اين‌

[١]. سوره غاشيه، آيه ٣ و ٤.