خداى تعالى، شراب و ميته و خون و گوشت خوك را حرام كرده؟ فرمود كه: خداى تعالى، حرام نكرده است اين چيزها را بر بندگان خود، و حلال كرده چيزهاى ديگر را از براى رغبتى كه داشته باشد در چيزهايى كه حلال كرده و از براى عدم رغبتى كه او را در چيزهايى باشد كه حرام كرده؛ بلكه خلايق را آفريده و مى‌داند كه بدن‌هاى ايشان، به چه چيز برپا مى‌مانَد و به كارِ ايشان مى‌آيد. پس آن را برايشان حلال كرده و مباح ساخته، از راه تفضّلى كه بر ايشان فرموده از براى مصلحت ايشان، و مى‌داند كه چه چيز به ايشان، ضرر مى‌رسانَد. پس ايشان را از آن، نهى كرده و بر ايشان، حرام كرده. بعد از آن، از براى مضطر، مباح كرده و در آن وقتى كه بدن او بى‌آن برپا نمى‌مانَد، او را امر كرده كه به قدرى كه حيات باقى مانَد، از آن اخذ نمايد، بعد از آن كه فرمود كه:

[در] خوردن ميته، كسى به آن نزديك نمى‌شود و از ميته نمى‌خورد، مگر آن كه بدن او ضعيف مى‌شود و جسمش مى‌گدازد و قوّتش مى‌رود و نسلش منقطع مى‌شود؛ و كسى كه خورنده ميته باشد، نمى‌ميرد، مگر به موت فُجأة.

و امّا خون، پس خوردن آن، باعث تولّد زرداب در آن شخص مى‌شود و دهنش، بدبو مى‌شود و بدنش را متعفّن مى‌كند و آدمى را بدخُلق مى‌كند و دل را سخت مى‌كند و مهربانى و مرحمت را كم مى‌كند تا به حدّى كه ايمن نمى‌باشد از آن كه فرزند خود را و پدر خود را بكُشد و ضرر به خويشان و مصاحبان خود رساند.

و امّا گوشت خوك، پس خداى تعالى، جماعتى را مسخ كرده به صورت‌هاى مختلف، مثل خوك و ميمون و خرس و باقى مسوخات، و بعد از آن، نهى فرموده از خوردن حيواناتى كه به آنها شباهت داشته باشد، از براى آن كه مردم از آنها انتفاع نجويند و عقوبت الهى را سبُك نگيرند.

و امّا خمر، پس خداى تعالى، او را حرام كرده از جهت فعلِ بدى كه از شراب مى‌آيد و فسادى كه باعث آن مى‌شود و فرموده كه: كسى كه مُدمنِ شراب باشد، يعنى معتاد- چنانچه گذشت-، مثل كسى است كه بت پرستد و باعث رعشه و لرزيدن بدنش مى‌شود و نور را از او زايل مى‌سازد و مروّتش را باطل مى‌كند و بر آن مى‌دارد او را كه جرئت بر كارهاى حرام كند از ريختن خون‌ها و مرتكب شدن زِنا. و اعتماد بر او نيست وقتى كه مست شد و مى‌شود كه بجَهَد بر يكى از زنانى كه مَحرم او باشند و نفهمد كه چه مى‌كند؛ و شراب، نمى‌افزايد بر صاحبش، مگر هر قِسم از اقسام بدى را.[١]

[١]. تهذيب الأحكام، ج ٩، ص ١٢٨، ح ٢٨٨.