و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود كه: هر كه در مقام ذليل كردن و حقير شمردن مؤمنى باشد از براى پريشانى و فقر آن مؤمن، خداى تعالى، او را در روز قيامت، در حضور همه خلايق، رسوا مى‌كند.[١] و از آن حضرت، روايت كرده در حديث ديگر كه فرمود كه: حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله سؤال كرد كه:

خداوندا! كيستند آن كسانى كه هر گاه كسى ايشان را ذليل كند، مهيّاى جنگ و محاربه با تو شده‌اند؟ فرمود كه: آن كسانى كه من، عهد و پيمان از ايشان گرفته‌ام، از براى تو و وصىّ تو و ذرّيت تو به ولايت.

و امّا سخنانى كه موجب رنجش مؤمنين از يكديگر شود كه نميمه و سخن‌چينى، عبارت از آن است. پس روايت كرده ابن بابويه رضى الله عنه در كتاب خصال، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه از پدران خود عليهم السلام روايت كرده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده كه: خداى- عزَّ و جلَّ- بهشت را از دو نوعْ خشت آفريده: يكى طلا و يكى نقره، و ديوارهاى بهشت را از ياقوت ساخته، و سقفش را از زِبَرجد، و سنگ‌ريزه‌هايش را از مرواريد، و خاكش را از زعفران و مُشك اذفَر. پس خطاب فرمود به بهشت كه: سخن بگو. پس گفت: «لَا إلهَ إلّاأنْتَ الْحَىُّ القَيُّوم». به تحقيق كه سعادت يافته كسى كه داخل من شود. پس خداى- عزَّ و جلَّ- فرمود: به عزّت و بزرگى و جلال و بلندى مرتبه خودم قَسَم كه داخل جنّت نمى‌شود كسى كه مداومت بر خوردن شراب كند، و كسى كه هميشه مست باشد، و كسى كه كارش نميمه و سخن‌چينى باشد، و كسى كه ديّوث باشد، و كسى كه شُرطى باشد و (شُرطى، عبارت از جمعى از اعوان سلاطين است كه علامتى خاص مى‌دارند)، و كسى كه خُنَثى‌ باشد[٢]، و كسى كه قبرها را شكافد، و كسى كه عَشّارى‌[٣] كند، و كسى كه قطع رَحِم كند، و كسى كه قَدَرى باشد، يعنى به جبر قائل باشد.[٤] و به همين مضمون، حديثى ديگر روايت نموده.

و كلينى رحمه الله روايت كرده است از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه: آيا خبر ندهم به جماعتى كه بدترين شمايند؟ گفتند: خبر ده ما را يا رسول اللَّه! فرمود كه: آن جماعت‌اند كه در ميان مردم، به سخنى‌چينى قدم مى‌زنند و دوستان را از يكديگر جدا مى‌سازند و از براى جماعتى كه عيبى ندارند، عيب مى‌جويند.[٥]

[١]. همان، ص ٣٥٣، ح ٩.