منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٥١ - فضليت حلم و وقار

انتقام سازد؛ و يكى جرعه مصيبت است كه آن را بياشامد و صبر را مانع بى‌تابى و اضطراب در آن مصيبت نمايد.[١] و از حضرت ابى عبد اللَّه عليه السلام روايت نموده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده كه: خداى- عزَّ و جلَّ- هرگز كسى را به سبب جهل و ترك حِلم، عزيز نگردانيده، و هرگز كسى را به سبب حلم و بردبارى، خوار و ذليل نساخته.[٢] و روايت نموده كه حضرت امام جعفر صادق عليه السلام يكى از غلامان خود را به خدمتى فرستاد و چون دير كرد، حضرت از عقبِ او رفت و ديد كه در جايى خوابيده. پس در پيش سرِ او بنشست و او را باد مى‌زد تا بيدار شد. پس فرمود: تو را روا نيست كه روز و شب، هر دو را به خواب بگذرانى.

شب از براى توست كه بخوابى، و روز از براى ماست كه به خدمت، قيام نمايى.[٣] و از آن حضرت، روايت نموده كه: هر گاه ميانه دو كس منازعه واقع شود، دو فرشته نازل مى‌شوند و به آن كسى كه خلافِ حِلم از او سر مى‌زند، خطاب مى‌كنند كه: چنين و چنان از كلمات بيهوده به خصم خود گفتى، با آن كه خود، لايق و سزاوارى به آنچه گفتى، و جزاى آنچه گفتى، به زودى خواهى يافت. و به آن كس كه حِلم و بردبارى به تقديم مى‌رساند، مى‌گويند كه: صبر كردى و حِلم به جاى آوردى. زود باشد كه خداى تعالى بيامرزد تو را، اگر حِلمى كه ورزيدى، به اتمام رسانى. و اگر بعد از آن، او نيز تركِ حِلم كند و بيهوده خصم را تلافى نمايد، آن دو فرشته، ايشان را گذاشته، به آسمان مى‌روند.[٤]

[١]. الكافى، ج ٢، ص ١١٠، ح ٩.