خداى تعالى براى خوردن، خلق كرده. و به اين مضمون، ابن بابويه رحمه الله در فقيه و معانى الأخبار و عيون أخبار الرضا، و غير او از محدّثين، چند حديث روايت كرده‌اند.

[مذمّت غيبت‌]

و احاديث در مذمّت غيبت، بسيار است و از آن جمله، قليلى مذكور مى‌شود:

روايت نموده محمّد بن يعقوب كلينى رضى الله عنه از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه: غيبت، زودتر ضايع و باطل مى‌كند دين مرد مسلمان را از مرض خوره كه در جوفِ كسى به هم رسد.[١] و فرمود كه: نشستن در مسجد به جهت انتظار نماز، عبادت است، مادام كه غيبت مسلمانى [را] نكند.[٢] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: كسى كه در باب مؤمنى حكايتى بكند كه غرضش ظاهر ساختن عيب او باشد از براى آن كه او را از نظر مردم بيندازد، خداى تعالى، او را از ولايت خود، بيرون مى‌كند و در ولايت شيطان، داخل مى‌سازد و شيطان، او را قبول نمى‌كند.[٣] و ابن بابويه رحمه الله در كتاب امالى، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: غيبت مردم مكن، كه اگر كنى، مردم هم تو را غيبت خواهند كرد، و از براى برادر خود[٤] چاهى مَكَن، كه اگر بكَنى، خود در آن چاه‌[٥] خواهى افتاد؛ زيرا كه هرچه با مردم كنى، به همان مى‌رسى.[٦] و در امالى و فقيه، در حديث مناهى نبى صلى الله عليه و آله، روايت كرده كه آن حضرت، نهى فرموده از غيبت و فرمود كه: كسى كه‌[٧] غيبت كند مرد مسلمانى را، روزه‌اش باطل مى‌شود و وضويش شكسته مى‌شود و روز قيامت كه حاضر مى‌شود، از او بويى خواهد آمد بدتر از بوى حيوان مُرده و اهل محشر، از او متأذّى خواهند شد، و اگر بى‌توبه بميرد، چنان خواهد بود كه حرام الهى را حلال شمرده باشد.[٨] و فرمود: كسى كه خشم خود را فرو خورَد، با وجود آن كه قدرت داشته باشد بر آزار رسانيدن و حِلم بورزد، خداى تعالى، او را اجر شهيدى عطا مى‌كند؛ و كسى كه تفضّل كند بر برادر خود در آن كه بشنود در مجلسى كه شخصى او را غيبت مى‌كند و آن غيبت را از او برگرداند و

[١]. الكافى، ج ٢، ص ٣٥٧، ح ١.