امام عليه السلام. «وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ»؛[١] و از خداى تعالى حذر كنيد، تا شايد كه رستگار شويد.[٢] و برقى در كتاب محاسن، از حضرت ابى عبد اللَّه عليه السلام روايت كرده كه فرمود: كسى كه افشاى چيزى از امر ما كند كه در ضمن آن، ضرر به ما رسد، مثل كسى است كه ما را عمداً كشته باشد، نه آن كه به خطا و ندانسته كشته باشد.[٣] و از آن حضرت، روايت نموده در تفسير قول خداى تعالى: «وَ يَقْتُلُونَ الْأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ»؛[٤] يعنى: «مى‌كشند پيغمبران را به ناحق»، مى‌فرمود كه: واللَّه كه نكشتند انبيا را به شمشير؛ و ليكن سرّ ايشان را منتشر كردند و افشا نمودند. پس قاتل ايشان بودند.[٥] و محمّد بن يعقوب كلينى رضى الله عنه روايت كرده از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: حذر كنيد و پرهيز نماييد از آن كه كارى از شما سر زند كه باعث سرزنش ما شود؛ زيرا كه فرزندى كه بد است، باعث سرزنش پدر خود مى‌شود، به اعمالى كه مى‌كند؛ و زينت آن كسى باشيد كه به او متوسّل شده‌ايد و عيب و عار او مباشيد. صِله و مهربانى كنيد قبيله و خويشان خود را، و عيادت بيمارانِ ايشان، به جا آريد و در [تشييع‌] جنازه ايشان، حاضر شويد، و بايد كه در هيچ كارى‌[٦] از كارهاى خير، ايشان بر شما سبقت نگيرند؛ زيرا كه چون شما متابع اهل بيتيد، سزاوارتريد به اعمال خير از ايشان. و اللَّه كه پرستيده نشده است خداى تعالى به چيزى كه نزد او دوست‌تر باشد از خب‌ء! راوى پرسيد كه: خب‌ء چه چيز است؟ حضرت فرمود كه: آن، تقيّه است.[٧] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: تقيّه، سپر مؤمن است و تقيّه، حِرز و نگاه‌دارنده مؤمن است؛ و ايمان نيست مر كسى را كه تقيّه ندارد. به درستى كه حديث ما به دست يكى از بندگان الهى مى‌افتد. پس در ميان خود و خدا به آن عمل مى‌كند و خدا را موافق آن، عبادت مى‌كند. پس آن حديث، در دنيا، عزّت و شرفِ آن بنده است و در روز قيامت، از براى او نور و روشنى است. و بنده ديگر، حديثى از احاديث ما به دست او مى‌افتد. پس آن را افشا مى‌كند و موجب خوارى و مذلّت او مى‌شود در دنيا. و خداى تعالى، آن نور را از او سلب مى‌كند.[٨]

[١]. سوره آل عمران، آيه ٢٠٠.