زن مُحصنِه را[١] قَذْف نكنى. و عمل‌[٢] را از براى ريا نكنى؛ زيرا كه سهل‌ترين مراتب ريا، شرك باشد به خداى- عزَّ و جلَّ- است. و به مردى كه كوتاه باشد، نگويى: «اى كوتاه!» و به كسى كه بلند باشد، نگويى: «اى بلند!» و غرض تو از اين گفتن، عيب او باشد. و استهزا نكنى به هيچ كس از خلايق. و بر بلا و مصيبت، صبر كنى. و شكر كنى نعمت‌هاى الهى كه به تو انعام فرموده. و از عِقاب الهى ايمن نباشى، وقتى كه مرتكب معصيتى شوى. و از رحمت الهى، نااميد نباشى. و از گناهان خود، توبه و بازگشت كنى به سوى خداى- عزَّ و جلَّ-؛ زيرا كه كسى كه توبه كرد، مثل كسى است كه گناهى ندارد يا نكرده. و اصرار بر كردن گناهان نكنى، با [وجود] استغفار، و اگر چنين كنى، مثل كسى خواهى بود كه استهزا كند به خداى تعالى به آيات و پيغمبران او.

و بدانى كه آنچه به تو مى‌رسد، نيست كه از تو بگذرد، و آنچه از تو مى‌گذرد، نيست كه برسد.

و طلب نكنى رضاى مخلوقى را كه موجب غضب خالق باشد. و دنيا را بر آخرت، اختيار نكنى؛ زيرا كه دنيا، فانى و آخرت، باقى است. و بخل نكنى نسبت به برادران خود به آنچه مقدور تو باشد. و باطنت مثلِ ظاهرت باشد و چنان نباشى كه ظاهرت خوب و باطنت بد باشد، و اگر چنين باشى، از جمله منافقين خواهى بود. و دروغ نگويى و با دروغگويان، آميزش نكنى. و به خشم نيايى وقتى كه سخن حقّى بشنوى. و خود و اهل و فرزند و همسايگان خود را به قدرِ مقدور، به كارهاى خوب و آداب پسنديده بدارى. و به علم خود، عمل كنى. و با هيچ كس از خلقِ خداى- عزَّ و جلَّ- معامله نكنى، مگر به راستى. و با نزديك و دور، به هموارى سلوك كنى. و جبّار و كينه‌جو نباشى. و تسبيح و تهليل و دعا و ياد مُردن و آنچه بعد از مُردن هست، از قيامت و بهشت و دوزخ، بسيار بكنى. و قرآن، بسيار بخوانى و به آنچه در قرآن است، عمل كنى. و غنيمت شمارى نيكى و اكرام به مؤمنين و مؤمنات [را]. و نظر كنى به هر چيزى كه به خود نمى‌پسندى يا براى خود نمى‌كنى، پس به ديگرى از مؤمنين، چنان نكنى. و از كار خير، ملال و دل‌تنگى به هم نرسانى. و بر كسى، بار نباشى. و بر كسى، منّت نگذارى، هرگاه به او احسان كنى. و دنيا نزد تو، زندان باشد تا خداى تعالى، آن را از براى تو بهشت سازد.

پس اين، چهل حديث است كه هر كس بر اينها مستقيم باشد و از من ياد گيرد، از جمله امّتِ داخل بهشت مى‌شود، به مرحمت الهى، و از جمله بهترينِ مردم و دوست‌ترين ايشان خواهد بود نزد خداى- عزَّ و جلَّ- بعد از پيغمبران و صدّيقان، و خداى تعالى، او را حشر خواهد كرد روز

[١]. الف:-« را».