وقتى وارد شوند كه ايشان را خوش نيايد يا مطلبى كه داشته باشند، به نوعى تقرير نمايند كه ايشان نپسندند يا آن كه از جهت عارى بودن از طريقه عرف و عادت ايشان در آن مجلس، حركتى كنند كه ملايمِ طبع ايشان نباشد، البتّه اهانتى زبانى يا غير آن به ايشان مى‌رسانند و قبل از رسيدن به مجلس حضور، از حاجب و دربان و ساير ملازمان، سخنان درشت مى‌شنوند. و اگر به ايشان برسد از جهت حقارتى كه خلايق، خصوصاً فقرا و مردمى كه جهتى از جهات اعتبار دنيا نداشته باشند، در نظر ايشان دارند، تداركى نمى‌كنند؛ بلكه تحسينِ ملازمان مى‌نمايند.

و در مذمّت تحقير و ايذا و اهانت هريك از جماعتى كه مذكور شد، و امر به توقير و احترام و احسان و فضل ايشان، احاديث وارد شده. از آن جمله، روايت نموده است محمّد بن يعقوب كلينى رضى الله عنه در باب ذمّ اهانت شيعيان، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه: خداى- عزَّ و جلَّ- بى‌واسطه در معراج به من وحى فرمود كه: يا[١] محمّد! كسى كه دوستى از دوستان مرا خوار كند، مهيّاى جنگ با من شده، و كسى كه با من محاربه كند، من با او محاربه مى‌كنم. من سؤال كردم كه: خداوندا! آن جماعت، كدام‌اند؟ و من مى‌دانم كه هر كس با تو محاربه كند، با او محاربه مى‌كنى. فرمود كه: دوست من، كسى است كه من از او پيمان گرفته‌ام به اقرار به نبوّتِ تو و ولايتِ وصىّ تو و ذرّيت شما.[٢] و بعضى احاديث در باب تحقير و ايذاى مؤمنين، قبل از اين مذكور شد.

[فضيلت نيكى به سادات‌]

و در باب احسان و اكرام سادات، احاديث وارد شده. از آن جمله ابن بابويه رحمه الله در فقيه، از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله روايت كرده كه فرمود: به درستى كه من در روز قيامت، چهار صنف از مردم را شفاعت مى‌كنم، هر چند كه با گناهان اهل دنيا به صحراى قيامت آمده باشند: مردى كه يارى كرده باشد ذرّيّه مرا؛ و مردى كه مال خود را به ذريّه من داده باشد در وقتِ تنگى؛ و مردى كه ذرّيّه مرا به دل و زبان، دوست داشته باشد؛ و مردى كه سعى در كارهاى ذرّيه من كرده باشد وقتى كه ايشان را دور كرده يا متفرّق ساخته باشند.[٣] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: روز قيامت كه مى‌شود، منادى ندا

[١]. ب:« اى».