و آن كه مراد، انبيا و ائمّه عليهم السلام باشد، خالى از بُعدى نيست و ممكن است كه مراد، اعم باشد و شايد غرض در مقام موعظه، ترغيب به متابعتِ خوبان باشد؛ يعنى كارى كنيد كه شبيه به صلحا و خوبان باشيد در اجتناب از آنچه در شريعت، اجتناب از آن وارد شده، و تشبّه به فسّاق و جمعى كه اهتمامِ كما ينبغى به امور دين ندارند، مجوييد. پس مراد امر به اتّباع قواعد مقرّره شريعت مقدّسه خواهد بود و مراد به امورى كه امر به تنزّه از آنها واقع شده، همه مكروهات و محرّمات است يا مكروهات تنها، چون به لفظ تنزّه، انسب است و لزوم اجتناب از محرّمات، از امور مسلّمه است و بر هر تقدير، شامل اجتناب از شُبَهات و امثال آن خواهد بود؛ و اين معنى عبارت است از وَرَع و تقوا و عفّت. و اخبار در اين ابواب، بسيار است و از آن جمله، قليلى مذكور مى‌شود.

[

ويژگى‌هاى نيكان‌

]

[الف. وَرَع‌]

روايت كرده است محمّد بن يعقوب كلينى رحمه الله از حضرت ابى الحسن اوّل عليه السلام كه فرمود كه: بسيار از پدر خود مى‌شنيدم كه مى‌گفت: از شيعيان ما نيست كسى كه مخدّرات زمان در خانه‌هاى خود، حكايت وَرَع آن كس نكنند. و از جمله اولياى ما نيست كسى كه در قريه‌اى باشد كه در آن جا ده هزار مرد باشند از بندگان الهى و در ميان ايشان، احَدى وَرَعش زياده بر آن شخص باشد.[١] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: بخوانيد مردمان را به راه راست و دين حق، نه به زبان، بلكه به اعمال. بايد كه از شما ببينند وَرَع و سعىِ بليغ در اعمال و اقامتِ صلوات و قيام به خيرات؛ زيرا كه اين اعمال كه از شما ببينند، باعث رغبت ايشان مى‌شود به متابعتِ حق.[٢] و از آن حضرت، روايت كرده كه: ما كسى را كه متابعت و اراده جميع فرموده‌هاى ما نكند، داخل مؤمنين حساب نمى‌كنيم. و به تحقيق كه از جمله پيروى و اراده امر ما وَرَع است. پس خود را زينت دهيد به وَرَع تا خداى تعالى بر شما رحمت كند، و فريب دهيد دشمنان ما را با محاربه، و غلبه كنيد بر ايشان به وَرَع تا خداى تعالى، مرتبه شما را بلند گردانَد.[٣]

[١]. الكافى، ج ٢، ص ٧٩، ح ١٥.