منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٤٢ - طلب عافيت و رضا به قضا

[

طلب عافيت و رضا به قضا

]

بِسْمِ اللَّه الْرَحْمنِ الرَّحيمِ. أمّا بعدُ، فَاسْألُوا رَبَّكُمُ العَافِيَةَ، وَ عَلَيْكُمْ بِالدَّعَةِ وَ الْوَقَارِ و السَّكينَةِ.

يعنى‌[١]: امّا بعد از حمد و ثناى الهى و صلوات بر حضرت رسول و آل اطهار او. پس سؤال كنيد از پروردگار خود، عافيت و سلامت از مصائب و بلاهاى دنيوى و اخروى را. بر شما باد به سكون و حِلم و آرام، در هنگام ابتلا به مكاره و اذيّت مخالفان و دشمنان!

بدان كه اوّلْ چيزى كه در اين عهد شريف، امر به آن واقع شده، طلب عافيت است. و عافيت، عبارت است از سلامتى از هر چيزى كه موجب ضررى بوده باشد در دنيا يا در آخرت‌[٢]. و بدترين مفاسد و مضرّت‌ها، پيروىِ شياطين جن و انس و نفس امّاره است كه عاقبتش ضلالت و گم‌راهى و محرومى از ثواب الهى و مبتلا شدن به بلاهاى نامتناهى دنيوى و اخروى است. پس در طلب نجات و خلاصى از شرّ نفس و شياطين، توسّل تام به جناب اقدس الهى بايد نمود. بعد از آن، طلب بايد نمود عافيت از امراض و عاهات مُزمنه، مثل جُذام و بَرَص و امثال آنها.

چه بسيار باشد كه ابتلا به امراض و اسقام، با وجود آن كه موجب ثواب و رفع درجات مى‌باشد، بنا بر قلّت صبر و بى‌طاقتى بنده، منتهى به كفرانِ نعمت، بلكه به كفر و خسران آخرت گردد. پس هم دنيا از دست رفته باشد، و هم آخرت. «ذلِكَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِينُ»[٣] ديگر از جمله آنچه در ضمن عافيت، طلب بايد نمود، سلامتى از بليّه فقر و پريشانى است كه اكثر نفوس را طاقتِ تحمّل آن نيست و عاقبتش در بسيارى از نفوس، خِذلان دنيوى و اخروى است.

ديگر، عافيت از شرّ ظَلَمه و اهل جور و طغيان، و از تعدّى مخالفان و ابتلا به افترا و بهتان است؛ چه صبر بر اين امور، غالباً از حوصله طاقت، بيرون است.

ديگر، عافيت و خلاصى از آتش جهنّم و غضب الهى است كه سماوات و ارض را قوّت تحمّل آن نيست و همه مصائب و بلايا در جنب آن، راحت و نعمت است. و در بعضى ادعيه ائمّه طاهرين- صلوات اللَّه عليهم أجمعين- وارد شده‌[٤] كه: خداوندا! از تو سؤال مى‌كنم حاجت خود را؛ آن‌

[١]. الف:-« يعنى».