باشد، هر گاه تو را سيراب كرده باشد؛ و از آن كه خود، برهنه باشد، هر گاه بدن تو را پوشيده باشد؛ و از آن كه خود، در آفتاب باشد، هر گاه تو را از حرارت آفتاب، محافظت نموده باشد؛ و خواب را از براى تو ترك كرده و تو را از سرما و گرما محافظت نموده، از براى آن كه به كار او بيايى. پس به تحقيق كه تو طاقتِ شُكر او [را] ندارى، مگر به عون و توفيق الهى.

و حقّ پدرت آن است كه بدانى كه اصل تو اوست و اگر او نمى‌بود، تو نخواهستى بود. پس هر گاه در خود، چيز خوبى ببينى، بدان كه اصل آن نعمت كه به تو عطا شده، پدر است. پس خداى- عزَّ و جلَّ- را حمد كن و شكر پدر به قدر آن نعمت، با شكر الهى به جا بيار. و لا قوّة إلّا باللَّه!

و كلينى رحمه الله از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه آن حضرت، از جمله كبائر برشمرد آن كه هر گاه پدر، پسر را بطلبد، پسر، او را لعنت كند و آن كه هر گاه پسر جواب دهد، پدر او را بزند.[١]

[ششم: خوردن مال يتيم‌]

ششم از جمله كبائر، خوردن مال يتيم است به غيرِ حق؛ يعنى بى آن كه كارى كرده باشد كه به سبب آن، مستحقّ گرفتن چيزى از مال يتيم شده باشد.

و ابن بابويه رحمه الله در كتاب ثواب الأعمال، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه در كتاب على بن ابى طالب عليه السلام مذكور است كه: كسى كه مال يتيم را از روى ظلم بخورد، البته عاقبت بدِ آن عمل، به زودى در دنيا، به فرزندان او مى‌رسد و عِقاب آن در آخرت، به او خواهد رسيد. امّا در دنيا، از براى آن كه حق تعالى فرموده: «وَ لْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ فَلْيَتَّقُوا اللَّهَ وَ لْيَقُولُوا قَوْلًا سَدِيداً»؛[٢] يعنى: بايد كه بترسند جماعتى كه غمِ فرزندان ناتوان خود كه از ايشان بمانَد، مى‌خورند و نمى‌خواهند كه بعد از ايشان، بر آنها ستمى واقع شود.

پس، از خداى تعالى بترسند و موافقِ حق، سخن بگويند.

و امّا در آخرت، زيرا كه حق تعالى مى‌فرمايد: «إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى‌ ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً»؛[٣] يعنى: به تحقيق كه آنهايى كه مال‌هاى يتيم را به‌

[١]. الكافى، ج ٢، ص ٢٨١، ح ١٥.