زيرا كه اگر چنين كنى، از جانب خداى تعالى، تو را مددكارى بر ايشان خواهد بود.[١] و ابن بابويه رحمه الله در فقيه روايت كرده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود در وصايا كه به حضرت امير المؤمنين عليه السلام فرموده كه: يا على! دو سال راه برو از براى نيكى به والدين، و يك‌ساله‌[٢] راه برو از براى صِله رحِم، و يك ميل- كه ثلثِ فرسخ باشد- برو از براى عيادت بيمار، و دو ميل برو از براى تشييع جنازه، و سه ميل برو از براى اجابتِ دعوت، و چهار ميل برو از براى زيارت برادر مؤمن، و پنج ميل برو از براى اجابت مُضطر، و شش ميل برو از براى يارى كردن مظلوم.[٣] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: تصدّق را يكىْ دَه، خداى تعالى ثواب مى‌دهد و قرض را، يكىْ هجده، و صِله برادران را يكىْ بيست، و صِله رحِم را يكىْ بيست و چهار.[٤] و از آن حضرت، روايت كرده كه پرسيدند كه: كدام تصدّق، افضل است؟ فرمود كه: تصدّقى كه به ذى رحِمى بكنند كه دشمن باشد.[٥] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرموده‌[٦]: تصدّق نيست در وقتى كه يكى از اقارب، محتاج باشد.[٧] و احاديث در باب صِله رحِم، بسيار است و در اين مقام به آنچه مذكور شد، اكتفا مى‌شود.

[بيست و هشتم: خوردن مالِ حرام‌]

بيست و هشتم از جمله كبائر- چنانچه از حديث اعمش و حديث «شرايع دين»، ظاهر مى‌شود-، اكلِ سُحْت، يعنى خوردن مال حرام است. و مال حرام را سُحْت به جهت آن مى‌گويند كه بركت را زايل مى‌گرداند[٨] و ظاهر، لفظ سُحت، جميع اقسام مال حرام را شامل است، اگرچه معصيت در بعضى از آنها زياده از بعضى است و در بعضى از احاديث، تصريح به عموم واقع شده- چنانچه مذكور مى‌شود-، و آن كه در بعضى اخبار، تفسير سُحت به رشوه واقع شده، مى‌تواند بود كه از راه انحصار نباشد؛ بلكه از جهت آن باشد كه از بعضى ديگر، قبيح‌تر است. و بر اين معنى دلالت مى‌كند آنچه كلينى رحمه الله از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه فرمود: هر خيانتى كه كسى از امام بكند، سُحت است و خوردن مال يتيم و مانند آن، سُحت است.

[١]. همان، ص ١٥٠، ح ٢.