و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: هر كس كه كشته شود، خواه از خوبان باشد و خواه از بدان، روز قيامت كه محشور مى‌شود، به دست راست به كُشنده خود، چسبيده خواهد بود و به دست چپ، سرِ خود را خواهد داشت و از رگ‌هاى او خون روان خواهد بود و خواهد گفت:

خداوندا! بپرس از اين شخص كه مرا از براى چه مى‌كُشت؟ پس اگر آن قاتل به فرموده خدا او را كشته باشد، قاتل را به بهشت مى‌برند و مقتول را به جهنّم؛ و اگر مى‌گويد او را به فرمان فلان كس كشته‌ام، مى‌فرمايد به آن مقتول كه: تو هم بكُش او را، همچنانچه او تو را كُشته. بعد از آن، خداى تعالى آنچه خواهد، درباره ايشان مى‌كند.[١] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده كه: طاغى‌ترينِ مردم در درگاه الهى، كسى است كه بكُشد كسى را كه نكُشد او را، يا بزند كسى را كه نزند او را.[٢] و ابن بابويه رحمه الله در كتاب من لا يحضره الفقيه، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: هر كه خود را بكُشد دانسته، هميشه در آتش جهنّم خواهد بود.[٣] پس پرسيدند: اگر وصيّتى بكند و در همان ساعت، خود را بكُشد، آيا آن وصيّت، صحيح خواهد بود؟ فرمود كه: اگر وصيّت را پيش از آن كند كه جراحتى به خود رسانيده باشد يا كارى كرده باشد كه شايد بميرد، آن وصيّت در ثلثِ مالش صحيح خواهد، و اگر بعد از آن باشد، صحيح نيست.[٤]

[پنجم: عاقّ والدين‌]

پنجم از جمله كبائر، عقوق والدين است. و «عقوق»، در اصل لغت، به معنى قطع كردن و شكافتن چيزى است. و عقوق والدين، آزار كردن ايشان و سخن نشنيدن و رعايت ننمودن حقوق ايشان است.

و از جمله تأكيدات عظيمه كه در باب رعايت حقّ پدر و مادر وارد شده، كلام الهى است كه فرموده: «وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى‌ وَهْنٍ وَ فِصالُهُ فِي عامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَ لِوالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ* وَ إِنْ جاهَداكَ عَلى‌ أَنْ تُشْرِكَ بِي ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما وَ صاحِبْهُما فِي الدُّنْيا مَعْرُوفاً»؛[٥] و ترجمه‌اش آن است كه: وصيّت نموديم آدمى را در بابِ پدر و

[١]. الكافى، ج ٧، ص ٢٧٢، ح ٣.