منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٤١٣ - فضيلت تولّا به ولايت الهى و دورى از ولايتِ غير خدا

[

فضيلت تولّا به ولايت الهى و دورى از ولايتِ غير خدا

]

وَ اْعلَمُوا أيَّتُهَا الْعِصَابَةُ أنَّ السُّنَّةَ مِنَ اللَّهِ قَدْ جَرَتْ فِى الصَّالِحِينَ قَبْلُ. وَ قَالَ: مَنْ سَرَّهُ أنْ يَلْقَى اللَّهَ وَ هُوَ مُؤمِنٌ حَقّاً حَقّاً فَلْيَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذيِنَ آمَنُوا، وَ لْيَبْرَأْ إلَى اللَّهِ مِنْ عَدُوِّهِمْ، وَ يُسَلِّمُ لِمَا انْتَهَى إلَيْهِ مِنْ فَضْلِهِمْ؛ لأِنَّ فَضْلَهُمْ لا يَبْلُغُهُ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَ لا نَبِىٌّ مُرْسَلٌ وَ لا مَنْ دُونَ ذَلِكَ؛ أَلَمْ تَسْمَعُوا مَا ذَكَرَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِ أَتْباعِ الأْئِمَّةِ الْهُدَاةِ وَ هُمُ الْمُؤمِنُونَ؟ قَالَ: «فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً»[١] فَهذَا وَجْهٌ مِنْ وُجُوهِ فَضْلِ أَتْبَاعِ الأْئِمَّةِ فَكَيْفَ بِهِم وَ فَضْلِهِمْ؟

و بدانيد- اى طايفه شيعه- كه سنّت و طريقه الهى جارى شده در خوبان كه پيش از شما بوده‌اند (؛ يعنى شما دل‌تنگ مباشيد از آن كه از مخالفان، آزار و ايذا به شما مى‌رسد و از جهت تشيّع و متابعتِ ائمّه عليهم السلام به تقيّه و خوف، مبتلا هستيد و در دنيا، مصيبت‌ها و تَعَب‌ها به شما مى‌رسد؛ زيرا كه صالحان و خوبان كه پيش از شما بوده‌اند، چنين بوده‌[٢] و از اين راه به مراتب عاليه رسيده‌اند. و ممكن است كه مراد، آن باشد كه همچنان كه صالحانِ امّت‌هاى سابقه به تولّا و تبرّا و قبول فضائل انبيا و ائمّه، در سِلك صالحان مُنتظم شده‌اند، شما نيز بدونِ اين امور، از جمله صالحان نخواهيد بود. و شايد كه آخر كلام، قرنيه اين معنى باشد، و معنى اوّل، اظهر است.

بعد از آن فرمود كه: كسى كه خواهد كه لقاى الهى را باايمان دريابد، پس بايد كه خداى- عزَّ و جلَّ- و رسول او صلى الله عليه و آله ا و ائمّه عليهم السلام را دوست دارد و از دشمنان ايشان، بيزار باشد و از فضائل ايشان، آنچه به او برسد، قبول كند و در مقام انكار و استبعاد در نيايد؛ زيرا كه به مرتبه فضل و شرف ايشان نمى‌رسد، نه فرشته مقرّب، و نه پيغمبر مُرسَل، و نه كسى ديگر كه از اين مرتبه، پايين‌تر باشد. آيا نشنيده‌ايد شما آنچه خداى از فضل اتباعِ‌[٣] ائمّه- كه راه‌نماى خلايق‌اند- ياد كرده و مؤمنان ايشان‌اند، فرموده كه:

«اين جماعت با آنها خواهند بود كه خداى- عزَّ و جلَّ- درباره ايشان، انعام و احسان فرموده از انبيا و صدّيقان و شهدا و صلحا. و ايشان، خوبْ رفيقان‌اند!»؟

[١]. سوره نساء، آيه ٦٩.