شود و خواه از اهل عذاب باشد. و كسى كه ترك چيزهاى مست‌كننده از براى طلب رضاى من كند، به او مى‌دهم از رَحيق مختوم، يعنى شراب صافى خالصِ بهشت كه ظرفش سر به مُهر باشد و با او از كرامت‌هاى خود مى‌كنم آنچه نسبت به دوستانِ خود كنم.[١] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: شارب الخمر، روز قيامتْ حاضر مى‌شود با رويى سياه و كُنجِ لبْ كَج شده و زبانْ بيرونِ افتاده، و فرياد مى‌كند كه: العطش، العطش![٢] و ابن بابويه رحمه الله از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: شارب الخمر، اگر بيمار شود، عيادتش مكنيد، و اگر بميرد، در [تشييع‌] جنازه‌اش حاضر مشويد و اگر گواهى داد، قبول مكنيد و اگر زنى از شما خواهد، به او مدهيد؛ زيرا كه كسى كه دختر خود را به شرابخوار مى‌دهد، چنان است كه او را به زنا [دهد] يا به آتش كشيده باشد، و كسى كه دختر خود را به مردى مخالف مذهب دهد، البتّه قطع رَحِم او كرده، و كسى كه شارب الخمر را محلّ امانت كند، او را بر خداى تعالى، ضَمانى نخواهد بود؛ يعنى حفظ مالش نمى‌كند.[٣] و كلينى و شيخ طوسى- رحمهما اللَّه-، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه شخصى به آن حضرت گفت كه: فرزندى كه از ما متولّد مى‌شود، خمر به او مى‌دهيم. فرمود كه:

كسى كه خمر يا مست‌كننده‌اى به فرزندى كه تولّد كند، بدهد، خداى تعالى، از حَميم جهنّم به خوردِ او مى‌دهد، هر چند او را بيامرزد.[٤] و كلينى رحمه الله در كافى و ابن بابويه در ثواب الأعمال، از آن حضرت، روايت كرده‌اند كه فرمود: آن جماعتى كه از چيزى مست‌كننده، سيراب مى‌شوند، تشنه مى‌ميرند و تشنه محشور مى‌شوند و تشنه داخل جهنّم مى‌شوند.[٥]

و از آن حضرت، روايت كرده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه: شفاعت من نمى‌رسد به كسى كه نمازش را سبُك گيرد و در سرِ حوض، بر من وارد نمى‌شود. لا واللَّه! يعنى به خدا قسم كه [وارد] نمى‌شود! شفاعت من نمى‌رسد به كسى كه چيز مست‌كننده‌اى بخورد و در سرِ حوض، بر من وارد نمى‌شود. لا واللَّه‌[٦]! و همين حديث را ابن بابويه رحمه الله در كتاب علل الشرائع، روايت كرده.[٧]

[١]. الكافى، ج ٦، ص ٣٩٧، ح ٧.