منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٢٩٥ - كسانى كه دعايشان پذيرفته است

[دعا نشانه توفيق‌]

و بدان كه توفيق يافتن دعا، علامت رفع بلاست، چنانچه كلينى رحمه الله از حضرت امام موسى [كاظم‌] عليه السلام روايت كرده كه فرمود: هيچ بلايى نيست كه نازل شود بر بنده مؤمن و خداى تعالى، او را ملهم سازد به دعا، مگر آن كه برطرف شدن آن بلا، نزديك خواهد بود. و هيچ بلايى نيست كه نازل شود بر بنده‌اى مؤمن و او توفيق دعا نيابد، مگر آن كه آن بلا، طويل خواهد بود. پس بر شما باد به دعا و تضرّع به سوى خداى- عزَّ و جلَّ-![١]

[كسانى كه دعايشان پذيرفته است‌]

و در احاديث، وارد شده كه: چند كس، دعاى ايشان مستجاب مى‌شود: يكى، دعاى امام عادل‌[٢].

ديگر، دعاى مظلوم كه ظالم را نفرين كند. و خداى- عزَّ و جلَّ- مى‌فرمايد كه: من، انتقام از براى تو مى‌كشم، هرچند بعد از مدّتى باشد.[٣] ديگر، دعاى فرزند صالح از براى پدر و مادر[٤].[٥] و [ديگر] دعاى پدر صالح از براى فرزند[٦]، و [ديگر] دعاى برادر مؤمن كه غايبانه برادر مؤمن خود را دعا كند.[٧]

و در بعضى از احاديث، وارد شده كه: از عرش، او را ندا مى‌كنند كه: خداى تعالى، به تو عطا كند صد هزار برابر آنچه به جهت برادر مؤمن خود، دعا كردى.[٨] ديگر، نفرين پدر بر فرزند.[٩] ديگر، دعاى كسى كه به سفر حج يا عمره رفته باشد.[١٠] و [ديگر]، كسى كه به جهاد فى سبيل اللَّه رفته باشد.[١١] ديگر، دعاى بيمار[١٢]، و در حديث، امر وارد شده به آن كه بيمار را به خشم نياورند و دل‌تنگ نسازند. ديگر، دعاى روزه‌دار تا وقتى كه روزه بگشايد.[١٣] و در حديثِ آمدن جمعى از صوفيه به خدمت حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه در باب اسراف گذشت، مذكور شد كه كدام جماعت، دعاى ايشان مستجاب نمى‌شود.

[١]. همان، ج ٢، ص ٤٧١، ح ٢.