منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٤٥٩ - ويژگيهاى انسانهاى با تقوا

خود را براى آخرتش به تَعَب انداخته و مردم را از شرّ نفس خود، در راحت گذاشته. دورى‌اش از هر چه‌[١] از او دورى كند، از روى زهد و تنزّه‌[٢] است، و نزديكى‌اش به هر چه به آن نزديك شود، از راه نرمى و ترحّم است. دورى‌اش تكبّر و بزرگى نيست، و نزديكى‌اش مكر و فريب نيست.

پس چون كلام آن حضرت به اين جا رسيد، همّام فرياد[٣] زد و جان به حق، تسليم كرد.

حضرت فرمود كه: واللَّه كه من، از اين معنى بر او خائف بودم! بعد از آن فرمود: چنين مى‌كند موعظه‌هاى كامل با كسى كه اهليّت آنها [را] داشته باشد. پس يكى از اشقيا كه آن جا حاضر بود، گفت: چرا با تو چنين نكرد، يا امير المؤمنين؟ حضرت فرمود: به درستى كه هر مدّت حياتى را نهايتى است كه از آن نمى‌گذرد، و سببى هست كه از او تجاوز نمى‌كند. پس به تأنّى باش و ديگر چنين سخن مگو؛ زيرا كه اين سخن را شيطان بر زبانت جارى ساخت.[٤]

[١]. الف:-« از هر چه».