حاجتى كه اگر به من عطا كنى، ضرر نمى‌رساند به من هر چيزى از نعمت‌ها كه از من، باز گيرى، و اگر عطا نكنى، نفع نمى‌دهد مرا هر چيزى‌[١] كه عطا كنى و آن، خلاصى رَقَبه من است از طوق عذاب جهنّم.[٢] مجملًا در ضمن سؤال عافيت، خلاصى از جميع مكاره دنيوى و اخروى، بلكه خلاصى از نعمت‌ها و عباداتى كه به جهت عدم قابليّت شخص، موجب عُجب و طغيان و تجبّر و كفر و خذلان گردد، طلب بايد نمود و از كَرَم حكيمى- كه به مزاجِ قابليت بنده، عالِم است از نعمت‌ها و بلاها- چيزى را سؤال بايد[٣] نمود كه منجر به سوء عاقبت و خسران آخرت نگردد.

چنانچه ثقة الإسلام محمّد بن يعقوب كلينى- قدّس اللَّه روحه- از حضرت امام محمّد باقر- صلوات اللَّه و سلامه عليه- روايت نموده‌[٤] كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده‌[٥] كه حق تعالى مى‌فرمايد كه: از جمله بندگان مؤمن من، جمعى هستند كه امر دين ايشان مُنتظَم نمى‌شود، مگر به توانگرى و وسعت روزى و صحّت بدن. پس عطا مى‌كنم به ايشان، غنا و توسعه و صحّت بدن را تا در دين ايشان، فساد راه نيابد.

و از جمله بندگان مؤمن من، جمعى هستند كه امر دين ايشان، نظام نمى‌يابد، مگر به فقر و پريشانى و بيمارى. پس مبتلا مى‌سازم ايشان را به فاقه و مسكنت و مرض، تا امر دين ايشان، فاسد نشود، و من داناترم به آن چيزى كه مصلحت دين بندگان مؤمن من، در آن است.

و از جمله بندگان مؤمن من، طايفه‌اى هستند كه سعى مى‌كنند[٦] در بندگى من، و ترك لذّت خواب نموده، از خوابگاه خود به جهت عبادت من برمى‌خيزند و مرتكب تعب مى‌شوند و من، مسلّط مى‌سازم يك شب و دو شب خواب را بر ايشان‌[٧] از راه شفقت و مرحمت نسبت به ايشان.

پس تا صباح، بيدار نمى‌شود و چون بر مى‌خيزد، خود را دشمن مى‌دارد و عيب و سرزنش مى‌كند خود را به ترك عبادت؛ و اگر او را از عبادت، باز ندارم و خواب را بر او غالب نگردانم، او را البته از عبادت، عُجب به هم مى‌رسد و به اعمال خود، مفتون و مغرور مى‌شود و از راه عُجب عبادت، عاقبت كارش به هلاكت‌[٨] منتهى مى‌شود و به جهت رضا و خشنودى كه از خود به هم رسانيده،

[١]. ب:« خير».