و از بعضى از اصحاب آن حضرتْ روايت كرده كه گفت: به آن حضرت گفتم كه: برادران و[١] بنى عمّ من، خانه را بر من تنگ كرده‌اند و مرا ملجأ ساخته‌اند به يك يورت‌[٢] از آن خانه، واگر من سخن بگويم، آنچه در دست ايشان است، از ايشان مى‌گيرم. حضرت فرمود كه: صبر كن، كه خداى تعالى، به زودى از براى تو، راه گشادى مى‌سازد. پس من برگشتم و مرگى در سال صد و سى و يك، واقع شد. واللَّه كه ايشان، همه مُردند و يك كس از ايشان نمانْد! بعد از آن، من بيرون آمدم و چون به خدمت آن حضرت رسيدم، پرسيد كه: حال اهل بيتِ تو چون شد؟ گفتم: واللَّه كه همه مُردند و يك كس از ايشان، زنده نماندْ! فرمود كه: اين، به سبب سلوكى بود كه با تو كردند و چون با تو عقوق ورزيدند و قطعِ رحِم كردند، مستأصل شدند يا قطع شدند. آيا تو مى‌خواهى كه ايشان، زنده باشند و بر تو تنگ گيرند؟ گفتم: آرى. واللَّه كه مى‌خواهم![٣] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه: سه خصلت است كه صاحب آنها نمى‌ميرد تا وقتى كه وَبال آنها را ببيند: ظلم و زيادتى بر مردم، و قطع كردن رحِم، و قَسَم دروغ كه كسى با خداى تعالى، مبارزت به آن نمايد. و از طاعات، چيزى كه ثوابش زودتر به صاحبش مى‌رسد، صِله رحِم است و به درستى كه جمعى فاجر كه با يكديگر تواصل مى‌كنند، اموال ايشان، زياد مى‌شود و صاحب ثروت مى‌شوند. و به درستى كه قَسَم دروغ و قطعِ رحِم، خانه‌ها را بى‌صاحب مى‌كند و نقل مى‌كند رحِم را، و نقل رحِم، موجب انقطاع نسل است.[٤] و از حضرت امير المؤمنين عليه السلام روايت كرده كه در بعضى از خطبه‌هاى خود[٥] فرمود كه: پناه مى‌گيرم به خداى تعالى از گناهانى كه زود، فانى مى‌سازد! پس عبد اللَّه بن الكوّاء يَشكُرى برخاست و گفت: يا امير المؤمنين! آيا گناهانى مى‌باشد كه زود، فانى سازد؟ فرمود كه: آرى؛ و آن، قطعِ رحِم است. به درستى كه اهل بيتى كه اجتماع كنند و با يكديگر مواسات كنند[٦]، هر چند از جمله فجّار باشند، خداى تعالى، ايشان را روزى مى‌دهد. و اهل بيتى كه از يكديگر، جدايى كنند و با يكديگر صِله ننمايند، خداى تعالى، ايشان را محروم مى‌سازد، با آن كه از جمله اتقيا باشند.[٧]

[١]. ب:-« و».