فايده‌اى داشته باشد، عبادت قليلِ موافق سنّت، از بسيارِ آن، نافع‌تر و بهتر است؛ ليكن در عمل بدعت، مطلقا نفعى نيست و مطابق رضاى الهى نيست. و از اين قبيل است قول خداى- عزَّ و جلَّ- كه فرموده: «قُلْ أَ ذلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ»[١] يعنى: «بگو كه آيا جهنّم بهتر است يا بهشت جاودان كه كه به متّقيان، وعده شده؟». زيرا كه مفاد اين كلام، آن است كه بهشت، از جهنّم بهتر است، با وجود آن كه هيچ نوع خوبى‌اى در جهنّم نيست).

بعد از آن فرموده كه پيروى نمودنِ خواهش‌ها و متابعتِ بدعت كه خداى تعالى به آن هدايت ننموده، گم‌راهى و ضلالت است و هر ضلالتى، از بدعتْ ناشى مى‌شود (؛ زيرا كه اگر در جميع امور، پيروى سنّت نمايند، كسى به ضلالت نمى‌افتد) و هر بدعتى در آتش است (؛ يعنى عاقبت بدعت، رفتن به جهنّم است).

و از اين كلام شريف، چند امر ظاهر مى‌شود:

يكى، وجوب متابعتِ اخبار و آثار رسول و اهل بيت طاهرينِ آن حضرت- صلوات اللَّه عليهم-؛ و چون متابعتِ اخبار و سنن، بى‌تتبّع و تعليم و تعلّم‌[٢] ميسّر نيست، دلالت مى‌كند بر فضلِ روايت و تعلّم و تعليم احاديث. و در اين معانى، احاديثِ بسيار وارد شده و در اين مقام، به قليلى اكتفا مى‌شود.

از آن جمله، ابن بابويه رضى الله عنه در عيون أخبار، از حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده كه از آباى كِرام خود عليهم السلام روايت مى‌فرمود كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه: خداوندا! رحمت كن خلفاى مرا! و اين كلام را[٣] تا سه مرتبه تكرار فرمود. كسى گفت: يا رسول اللَّه! خلفاى شما كدام‌اند؟ فرمود كه: آن جماعتى كه بعد از من مى‌آيند و احاديث و سنّت مرا روايت مى‌كنند و به مردم بعد از من، تعليم مى‌كنند.[٤] و به اين مضمون، در امالى و معانى الأخبار، روايت نموده.[٥] و محمّد بن الحسن الصفّار رحمه الله، در كتاب بصائر الدّرجات، از معاوية بن عمّار روايت كرده كه گفت: از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم كه: مردى كه روايتِ حديث شما بسيار كند و در

[١]. سوره فرقان، آيه ١٥.