و در ثواب الأعمال و علل الشرائع، از آن حضرتْ روايت كرده كه فرمود: مردى از اخيار را در قبر نشانيدند و به او گفتند كه: ما تو را صد تازيانه از عذاب الهى مى‌زنيم. گفت: من، طاقت صد تازيانه ندارم. پس، از آن مرتبه تخفيف دادند تا وقتى كه به يك تازيانه رسيد. گفتند كه: از يك تازيانه، چاره‌اى نيست. گفت: اين تازيانه را به چه سبب مى‌زنيد؟ گفتند: از اين جهت كه يك روز، بى‌وضو نماز كردى و بر مرد ناتوانى گذشتى و يارىِ او نكردى. پس يك تازيانه از عذاب الهى بر او زدند كه قبرش پُر از آتش شد.[١] و در كتاب عيون و معانى الأخبار، از آن حضرت روايت كرده كه فرمود: خداى تعالى، به حضرت داوود وحى كرد كه: بنده‌اى از بندگان، با يك حسنه نزد من مى‌آيد و من، او را به بهشت مى‌برم. گفت: خداوندا! آن حسنه كدام است؟ فرمود كه: آن حسنه، آن است كه دفع كند از مؤمنى، غمّى يا بليّه‌اى را، اگرچه به يك خرما باشد. حضرت داوود گفت‌[٢]: خداوندا! سزاوار است كسى را كه تو را شناخته باشد، آن كه قطع اميد از تو نكند.[٣] و شيخ طوسى رحمه الله در امالى و حِميَرى رحمه الله در قرب الإسناد، با اين مضمون، روايت كرده‌اند.[٤]

[ثواب نيكى به مؤمن‌]

و در ثواب الأعمال، از آن حضرتْ روايت كرده كه فرمود: هر مؤمنى كه دفع غمى و سختى‌اى از مؤمنى كند، خداى تعالى، هفتاد غم از غم‌هاى دنيا و غم‌هاى روز قيامت، از او دفع كند، و كسى كه اعانت كند مؤمنى را در حال پريشانى، خداى تعالى، ميسّر مى‌سازد مطالب او را در دنيا و آخرت، و كسى كه بپوشانَد عيب مؤمنى را كه از ظاهر شدن آن ترسد، خداى تعالى، هفتاد عيبِ او را كه از ظاهر شدن آنها ترسد، بپوشانَد در دنيا و آخرت. و فرمود كه: خداى تعالى، در مقامِ مدد مؤمن است، مادام كه او در مقام مدد برادر مؤمن خود، بوده‌[٥] باشد. پس موعظه را قبول كنيد و رغبت كنيد در كارهاى خير.[٦] از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله روايت كرده كه فرمود: كسى كه فريادرسىِ برادر مؤمن خود كند به آن‌

[١]. ثواب الأعمال، ص ٢٢٤؛ علل الشرائع، ج ١، ص ٣٠٩، ح ١.