منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٩٤ - مذمت سخنان گناه آلود

از برادران مؤمن او طلبِ مددكارى از او كند و او به قدرى كه مقدور و ممكنش باشد، سعى نكند در كار او، پس خيانت كرده است به خدا و رسول صلى الله عليه و آله و با مؤمنين.

ابو بصير- كه رواى حديث است-، مى‌گويد كه گفتم به آن حضرت كه: مراد شما از مؤمنين، كدام است؟ فرمود كه: از حضرت امير المؤمنين عليه السلام گرفته تا آخر.[١] و از آن حضرت، به سه سند روايت نموده كه: كسى كه متوجّه كارسازى برادرِ مؤمن خود شود و آنچه لازمه خيرخواهى او بوده باشد، به جا نياورد، پس با خدا و رسول صلى الله عليه و آله خيانت كرده است‌[٢] و در روايت ديگر، از آن حضرت، روايت كرده كه خداى تعالى، خصم او خواهد بود.[٣] و از آن حضرت، روايت كرده كه: كسى كه مشورت كند با او برادر مؤمنش و آنچه محض خيرخواهى باشد به عقل خودش، به او نگويد، خداى تعالى، رأى و عقلى كه به او داده باشد، از او باز مى‌گيرد.[٤] و از آن حضرت، روايت كرده كه از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله روايت فرمود كه: عظيم‌ترينِ مردم از حيثيت قرب و منزلت در پيش خداى تعالى، روز قيامت، كسى خواهد بود كه در خيرخواهىِ خلق خدا، در روى زمين از ديگران، كامل‌تر و در پيش باشد.[٥] و امّا تعيير و سرزنش مؤمنين، به عيبى يا خطايى كه از ايشان سر زده باشد. پس روايت كرده است كلينى رحمه الله از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: كسى كه سرزنش كند مؤمنى را، خداى تعالى، او را سرزنش مى‌كند در دنيا و آخرت.[٦] و از آن حضرت، روايت كرده كه از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله روايت كرده كه فرمود: كسى كه امر قبيحى [را] كه از كسى صادر شده باشد، افشا مى‌كند، مثل آن كسى است كه آن بدى از او صادر شده، و كسى كه سرزنش كند مؤمنى را به چيزى، نمى‌ميرد تا وقتى كه خود، مرتكب آن قبيح شود.[٧] و از حضرت امام محمّد باقر و حضرت امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده كه فرمودند كه:

نزديك‌ترين منزلى كه بنده را به كفر مى‌باشد، آن است كه با مردى برادرى كند از راه دين، و لغزش‌

[١]. همان، ص ٣٦٢ و ٣٦٣، ح ٣.