مسلمانان را كُفو و مثل يكديگر سازم (نه چنانچه عمر مقرّر كرده بود كه عجم از عرب، زن نخواهد و ساير عرب، از قريش نخواهند)، و خمس [را]- كه حقّ مفروض آل رسول صلى الله عليه و آله است- به ايشان دهم، و مسجد رسول خدا صلى الله عليه و آله را به قدرى كه بود، بسازم و آنچه از خانه‌هاى مردم به جبر گرفته، داخل مسجد كرده‌اند، بيرون اندازم و درها [يى را] كه گشوده‌اند، مسدود كنم و آنچه [را] مسدود ساخته‌اند، مفتوح سازم، و مسح بر موزه را حرام گردانم‌[١]، و جمعى را كه نبيذ مى‌خورند، حدّ شرعى بزنم، و حجّ تمتّع و متعه كردن زنان را- كه عمر حرام كرده- حلال گردانم، و تكبيرات نماز جنازه‌[٢] را پنج [تكبير] مقرّر سازم، نه چهار (چنانچه مشهور ميانه عامّه است يا زياده و كم، چنانچه بعضى از ايشان قائل شده‌اند)، و امر كنم مردم را به آن كه «بسم اللَّه الرحمن الرحيم» را بلند بگويند، و بيرون كنم جمعى را كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله از مسجد خود بيرون كرده بود و ايشان داخل ساختند، و داخل سازم جمعى را كه آن حضرت، داخل ساخته و ايشان بيرون كردند، و مردم را بدارم بر حكم يا احكامى كه از قرآن، ظاهر مى‌شود و بر آن كه طلاق را موافق سنّت به جا آورند و طلاق‌هايى [را] كه شرايط صحّت نداشته باشد (مثل طلاق در طُهر مواقعه و سه طلاق بى رجعت و غير آن، كه عامّه صحيح مى‌شمارند)، باطل گردانم، و صدقات را به اصناف و حدودى كه در سنّت مقرّر شده، بگيرم، و وضو و غسل و نماز را بفرمايم كه مطابق آداب و در اوقات و مواضعى كه خدا و رسول صلى الله عليه و آله مقرّر فرموده‌اند، به جاى آورند، و اهل نجران را به جاى خود برگردانم، و اسيران فارس و ساير طوايف را به حكم الهى و سنّت رسول صلى الله عليه و آله در قسمت نمودن يا غير آن، برگردانم، هر آينه، جمعى كه ظاهراً اطاعتِ من مى‌كنند، از من برخواهند گشت.

واللَّه كه امر كردم مردم را كه نافله ماه رمضان را به جماعت نگزارند (چنانچه عمر مقرّر كرده و آن را تراويح نام كرده‌اند) و ايشان را اعلام نمودم كه اجتماع در نوافل، بدعت است. پس، از لشكريان من، جمعى كه در جنگ‌ها با من مى‌بودند و با دشمنان مقاتله مى‌نمودند، يكديگر را ندا كرده، گفتند: يا اهلَ الإسلام! سنّت و طريقه عمر از دست رفت و ما را نهى مى‌كند از نماز سنّت در ماه رمضان! و ترسيدم كه در طرفى از اطراف لشكر من، فتنه برانگيزند.

بعد از آن فرمود كه: چه كشيدم از اين امّت در اطاعت نكردن [از] من و پيروى نمودن [از] جمعى كه ايشان را به ضلالت مى‌انداختند و به آتش جهنّم، دعوت مى‌نمودند و ايشان، آنها را

[١]. الف،« كنم».