مى‌تراشند و او را يك سال از شهرش بيرون مى‌كنند، و بعضى گفته‌اند كه از شهر بيرون كردن، مخصوص كسى است كه زنى را به عقدِ دوام، خواسته باشد و دخول نكرده باشد. و در مُحصن، خواه مرد و خواه زن، هر گاه با بالغِ عاقل، زنا كند، رَجْم است (يعنى سنگسار كردن) با صد تازيانه، به قول جمعى از علما، و سنگسار كردنِ تنها، به قول جمعى، اگر جوان باشد و اگر مرد پير، زنا كند با غير زن پير، هم سنگسار كردن است و هم صد تازيانه زدن.

و معنى مُحصن، در مرد و زن، آن است كه زنى، شوهرى [داشته باشد] يا شوهرى، زنى داشته باشد، كه هر صبح و شام به او نزديكى ممكنش باشد و اگر كنيز داشته باشد، محلّ خلاف است.

و حضرت امام جعفر صادق عليه السلام در حديث عبد العظيم بن عبد اللَّه الحسنى بر آن كه زنا، كبيره است، استدلال فرموده به قول الهى كه در وصف بندگان خاصّ خود مى‌فرمايد: «وَ لا يَزْنُونَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ يَلْقَ أَثاماً* يُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ يَخْلُدْ فِيهِ مُهاناً»؛[١] يعنى: بندگان الهى، آنهايند كه با صفاتى كه مذكور شده، زِنا نمى‌كنند و كسى كه اين كار [را] كند، مى‌رسد به گناه، يعنى [به‌] جزاى گناه [و] مضاعف مى‌شود از براى او، عذاب در روز قيامت و هميشه مى‌مانَد در آن عذاب، با خوارى.[٢] و ابن بابويه رحمه الله در كتاب من لا يحضره الفقيه، از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله روايت كرده كه فرمود:

هيچ كارى نمى‌كند فرزندم آدم كه در پيش خداى تعالى، عظيم‌تر باشد از مردى كه پيغمبرى را بكُشد، يا خانه كعبه را- كه خداى تعالى، قبله بندگان خود كرده-، خراب كند يا آن كه آب خود را در زنى، به حرامى بريزد.[٣] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: زِنا، باعث فقر مى‌شود و خانه‌ها را خراب مى‌كند.[٤] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود كه: زمين، ناله نمى‌كند به خداى تعالى به آواز بلند، مثل ناله‌اى كه از سه چيز مى‌كند: يكى از خونى كه به ناحق بر زمين، ريخته شود؛ ديگر، غسلى كه كسى از زِنا بكند؛ يا خوابى كه كسى بر زمين كند پيش از طلوع آفتاب، تا وقتى كه نزديك به طلوع آفتاب باشد.[٥] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه در ميان وحى‌هاى الهى به حضرت موسى عليه السلام‌

[١]. سوره فرقان، آيات ٦٨- ٦٩.