معصيت كرده، مى‌فرمايد كه: گناهان او را پنهان كنيد.[١] و از آن حضرت، روايت كرده كه در تفسير قول الهى كه: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً»؛[٢] يعنى: «اى جماعتى كه ايمان آورده‌ايد! توبه و بازگشت كنيد به سوى خداى تعالى، توبه نصوح»، فرمود: توبه نصوح، آن است كه بنده، توبه كند از گناه خود و ديگر آن گناه را نكند.[٣]

و در حديث ديگر، روايت كرده كه بعد از تفسير فرمودن حضرت، راوى پرسيد كه: كدام‌يك از ماست كه بار ديگر، گناه را نكند؟! حضرت فرمود كه: خداى تعالى، از بندگان خود دوست مى‌دارد كسى را كه فريب خورَد و بسيار توبه كند.[٤] و در حديث ديگر، روايت كرده كه: كسى از او اين معنى سر نزند، افضل است.[٥] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه به محمّد بن مسلم، خطاب فرمود كه: گناهان مُسلم، وقتى كه از آنها توبه كند، آمرزيده است. پس بايد كه عمل كند مؤمن از براى آنچه بعد از اين مى‌آيد، بعد از توبه و آمرزش. بعد از آن فرمود: و اللَّه كه اين معنى، مخصوص اهل ايمان است؛ يعنى شيعيان! محمّد بن مسلم پرسيد كه: اگر باز گناه بكند و توبه بكند، چون است؟ فرمود:

اى محمّد بن مسلم! گمان مى‌كنى كه بنده مؤمن، از گناه خود پشيمان مى‌شود و استغفار و توبه مى‌كند و خداى تعالى، توبه او را قبول نمى‌كند؟ پرسيد كه: اگر چند مرتبه گناه كند و باز توبه و استغفار كند، چگونه است؟ فرمود: هر چند مؤمن بر مى‌گردد و استغفار و توبه مى‌كند، خداى تعالى نيز معاودت به آمرزش مى‌نمايد، و به درستى كه خداى تعالى، آمرزنده و مهربان است به بندگان خود و توبه را قبول مى‌كند و از بدى‌ها در مى‌گذرد. پس حذر كن از آن كه مؤمنان را از رحمت الهى نااميد گردانى![٦] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: خداى تعالى، به توبه كردن بنده خود، خوش‌حال‌تر مى‌شود از مردى كه در شبى تاريك، چهارپا و توشه خود را گُم كرده باشد و بعد از آن بيابد. پس فرح الهى به توبه بنده‌اش بيشتر از فرحِ آن مرد است به يافتن راحله خود.[٧] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: كسى كه از گناه توبه مى‌كند، مثل كسى است كه گناه از

[١]. همان، ص ٤٣٠ و ٤٣١، ح ١.