خداوند كه به ذكر او از يكديگر، مطالب سؤال مى‌كنيد و طلب عطوفت مى‌نماييد، و بپرهيزيد از رحِم و او را قطع مكنيد![١] و آيه را به بعضى وجوه ديگر نيز تفسير كرده‌اند.

و از حضرت على بن الحسين عليهما السلام روايت كرده كه فرمود كه: حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه:

كسى كه مسرور شود از آن كه خداى تعالى، عمر او را دراز كند و روزىِ او را فراخ كند، پس بايد كه صِله كند رحِم خود را؛ زيرا كه رحِم را روز قيامت، زبانِ‌[٢] تندى خواهد بود و خواهد گفت:

خداوندا! صله كن كسى را كه صِله من به جاى آورده، و قطع كن كسى را كه مرا قطع كرده! و گاه باشد كه شخصى، علامات خوبى از او ظاهر باشد و ناگاه، رحِمى كه او را قطع كرده، بيايد و او را بيندازد به پايين‌ترين جايى از قعر جهنّم.[٣] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده: كه ابو ذر- رضى اللَّه عنه- مى‌گفت: از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مى‌فرمود كه: روز قيامت، رحِم و امانت، در دو طرف صراط خواهند بود. پس هرگاه بگذرد مردى كه صِله رحِم به جاى آورنده و اداكننده امانت باشد، به سلامت گذشته، به بهشت خواهد رفت، و هر گاه مردى خائنِ امانت و قاطعِ رحِم، خواهد بگذرد، نفع نمى‌كند او را با اين دو معصيت، هيچ عملى و صراط، حركت نموده، او را به ميان آتش خواهد انداخت.[٤] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: صِله كن رحِم خود را، اگرچه به شربت آبى باشد. و افضل افراد صِله رحِم، باز داشتن اذيّت است از ايشان، و صِله رحِم، موجب تأخير اجَل و [موجب‌] محبّت اهل است.[٥] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: صِله رحِم و حُسن جوار، يعنى رعايت همسايه يا محافظت كسى كه پناه آورده، خانه‌ها را آبادان مى‌كند و عمرها را زياد مى‌كند.[٦] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: مردى به خدمت حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمده، گفت: يا رسول اللَّه! اهل بيت من، به غير از آزار و دشنام و جدايى از من، كارى نمى‌كنند. پس آيا من ترك كنم ايشان را؟ فرمود كه: هرگاه چنين كنى، خداى تعالى، شما همه را ترك خواهد كرد. گفت: پس چه كار كنم؟ فرمود: صِله كن هر كس را كه تو را قطع كند، و عفو كن از هر كس كه بر تو ظلم كند؛

[١]. الكافى، ج ٢، ص ١٥٦، ح ٢٦.