منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٤٥٤ - فضيلت صبر در بلاها و دشوارى هاى راه خدا

مستوجب عذاب شوند، و تا آن كه تمام و كامل شود اين معنى كه عبارت از بودن ائمّه حق عليهم السلام يا پيغمبر خداى محمّد صلى الله عليه و آله و پيغمبران پيش از او بوده باشند (يعنى به سبب آن كه ائمّه ضلالت، حقّ ايشان را غصب كرده‌اند و ايشان را مغلوب خود ساخته‌اند، به درجات عاليه، فائز گردند).

و در بعضى از نسخ- كه قبل از اين ذكر كرديم-، تتمّه اين كلام بر اين وجه است كه:

«وَ لِيُتِمَّ أمْرَ اللَّهِ فيهِمِ الَّذِى خَلْقَهُمْ لَهُ فِى الأْصْلِ أصْلِ الْخَلْقِ مِنَ‌[١] الْكُفْرِ الّذِى سَبَقَ فِى عِلْمِ اللَّهِ أنْ يَخْلَقَهُمْ لَهُ فِى الأْصْلِ» تا آخر كلامى كه در اوايل رساله مذكور شد؛ يعنى: غالب شدن ائمّه ضلالت، براى آن است كه مستحقّ عذاب شوند، و تمام شود امر الهى در باب ايشان كه ايشان را در اصل خلقت، براى آن خلق كرده كه عبارت از كفرى است كه در علم سابق الهى مقرّر شده كه ايشان را براى آن خلق كند؛ يعنى تا كفر ايشان از روى قدرت و اختيار كه خداى تعالى در ازَل به آن عالم بود، و مطابق حكمت و مصلحت كه سرّ آن نزد خداى- عزَّ و جلَّ- ظاهر و هويداست، تحقّق يابد.

و قبل از كلمه «أنْ يَكُونُوا»، كلامى است كه قبل از كلمه «أمَر اللَّهَ»، پيش از اين مذكور شد.

[١]. ب:« عن».