آوريد كه ميانه خداى تعالى و هيچ يك از خلايق، قرابت و خويشى نيست و دوست‌ترينِ بندگان پيش خداى تعالى، كسى است كه تقواى او زياده باشد و طاعت الهى بيشتر كند.

يا جابر! واللَّه كه نزديك نمى‌شوند بندگان الهى به جناب اقدس او، مگر به طاعت! و با ما بَراتى به جهت خلاصى از آتش جهنّم نيست و كسى را بر خداى تعالى، حجّتى نيست. هر كس، مطيع و منقاد الهى است، پس او دوست و ولىّ ماست و كسى كه عصيان الهى مى‌كند، دشمن ماست و نمى‌توان رسيد به ولايت و محبّت ما، مگر به اعمال خير و وَرَع.[١] و قريب به اين مضمون، حديثى از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت نموده و از حضرت ابى عبد اللَّه عليه السلام روايت كرده كه مى‌فرموده: هيچ بنده‌اى را خداى تعالى منتقل نمى‌سازد از مذلّت و خوارىِ معصيت به عزّت و شَرَف طاعت، مگر آن كه او را غنى و بى نياز مى‌گردانَد، بى مالى كه به او عطا كند، و عزيز مى‌گردانَد، بى آن كه عشيره و قبيله داشته باشد، و از وحشت و تنهايى خلاصى مى‌دهد، بى آن كه او را مونسى باشد.[٢] و از حضرت ابى عبد اللَّه عليه السلام روايت كرده كه عمرو بن سعد ثقفى به آن حضرت گفت‌[٣] كه: من به شَرَف خدمت شما نمى‌رسم، مگر در چند سال، يك مرتبه. پس مرا خبر دهيد به چيزى كه به آن مستمسك باشم. فرمود: وصيّت مى‌كنم تو را به تقواى الهى و وَرَع و جدّ و جهد در عبادت. و بدان كه نفع نمى‌كند جدّ و جهد عبادت، هر گاه وَرَع و اجتناب از نواهى الهى در ضمن آن نباشد.[٤] و در كتاب نهج البلاغة از حضرت امير المؤمنين عليه السلام روايت كرده كه: كم واقع مى‌شد كه آن حضرت، منبر را به شَرَف قيام، مشرّف سازد و قبل از خطبه نفرمايد كه: «أَيُّها النَّاسُ اتَّقُوْا اللَّهَ فَما خُلِقَ امْرؤٌ عَبَثاً فَيَلْهُو»؛[٥] يعنى: اى مردمان! تقوا را شيوه خود سازيد؛ زيرا كه خداى تعالى، كسى را عبث خلق نكرده است تا مشغول لهو و لَعِب تواند بود.

و در اين كلام، اشاره است به قول الهى كه فرموده: «أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ»؛[٦] يعنى: آيا پنداشته‌ايد كه شما را به عبث و بى‌فايده آفريده‌ايم و به ما برگردانيده نخواهيد شد؟

«وَلا تَرَكَ سُدىً فَيَلْغُوْا»؛ [يعنى:] و كسى را مُهمَل نگذاشته تا به لغو و باطل، اشتغال نمايد»؛

[١]. الكافى، ج ٢، ص ٧٤- ٧٥، ح ٣.