منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٣١٠ - زوال و بى قدرى دنيا
بعد از آن، خداى تعالى، هزار فرشته مىفرستد كه او را تهنيتِ بهشت و مباركباد بگويند و با حور، تزويج كنند. پس چون به در منزل او از جنّاتى كه براى او مقرّر شده مىرسند، به فرشتهاى كه دربان جنّتهاى اوست، مىگويند كه: از ولىّ خدا به جهت ما رخصت بگير؛ زيرا كه خداى تعالى، ما را فرستاده كه او را مباركباد بگوييم. آن فرشته به ايشان مىگويد: صبر كنيد تا من، حاجب را بگويم كه او را خبر كند از آمدن شما. پس آن فرشته، پيش آن حاجب مىرود كه از او نزديكتر است و ميان آن فرشته و حاجب، سه بهشت فاصله است. و چون به درِ اوّل مىرسد، به آن حاجب مىگويد كه: در بيرون، هزار فرشته ايستادهاند و خداى- عزَّ و جلَّ- ايشان را به جهت مباركباد فرستاده، و از من درخواست كردند كه به جهت ايشان رخصت بگيرم. پس آن حاجب مىگويد: بر من دشوار است كه در اين وقت، رخصت بگيريم[١]؛ زيرا كه او مشغول حورىاى است كه زوجه اوست.
و ميان حاجب و ولىّ خدا، چند جنّت فاصِله است. پس حاجب، پيش قيّم مىرود و قيّم، مقرّبتر از حاجب است و به او مىگويد كه: در بيرون در، هزار فرشته كه از جانب ربّ العزّه به تهنيت آمدهاند، ايستادهاند. از براى ايشان، رخصت بگير. آن قيّم، نزد خدمتكاران كه از او نزديكترند، مىرود و مىگويد[٢] كه: فرستادگان خداى جبّار، در بيرون ايستادهاند و ايشان، هزار ملكاند كه خداى تعالى، به تهنيت ولىّ خود فرستاده. او را خبر كنيد از آمدن ايشان. پس چون خبر مىكنند و او رخصت مىدهد، به اندرون مىآيند. و غرفهاى كه او در آن جا نشسته، هزار در دارد و بر هر درى مَلَكى موكّل است. و بعد از آن كه رخصت يافتند، هر فرشته، آن درى را كه به او تعلّق دارد، مىگشايد و قيّم[٣] هر فرشتهاى را از درى از درهاى غرفه به اندرون مىآرد و ايشان، پيغام خداوند جبّار را به او مىرسانند، و اين، معنى قول الهى است كه فرموده كه: «وَ الْمَلائِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ كُلِّ بابٍ»؛[٤] يعنى: ملائكه، به اندرون از هر درى از درهاى غرفه، نزد ايشان مىآيند[٥] و مىگويند: «سَلامٌ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ»؛[٦] يعنى: سلام بر شما باد! اين ثواب كه يافتيد، به سبب صبرى است كه در دنيا كردهايد، يا: سلام ما بر شما از جهت آن صبر است. پس نيكوعافيتى است بهشت كه روزىِ شما شده از براى دار دنيا. بعد از آن فرمود كه: اين
[١]. الف و ب:-« پس آن حاجب مىگويد: بر من دشوار است كه در اين وقت، رخصت بگيرم».