منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٣١١ - زوال و بى قدرى دنيا

است معنى قول الهى كه فرموده: «وَ إِذا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيماً وَ مُلْكاً كَبِيراً».[١] و اين آيه، بيان حال ولىّ خداست و كرامت‌هايى‌[٢] كه به او عطا فرموده. و مُلك عظيمِ كبير، عبارت از آن است كه ملائكه، فرستادگان خداى- عزَّ و جلَّ- اند. رخصتِ اندرون آمدن مى‌طلبند و بى‌رخصت، داخل نمى‌شوند. پس اين است پادشاهى عظيمِ كبير.

و فرمود كه: نهرها از زير مواضعى كه در آن جا ساكن‌اند، جارى مى‌شود، و اين، معنى قول الهى است كه فرموده: «تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ».[٣] و ميوه‌ها به ايشان نزديك‌اند، چنانچه خداى تعالى فرموده: «وَ دانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلالُها وَ ذُلِّلَتْ قُطُوفُها تَذْلِيلًا».[٤] و از نزديكى‌اى كه ميوه‌ها بر سرِ شاخه‌ها به ايشان دارد، از هر ميوه‌اى كه خواهد، به دهن، تناول مى‌تواند نمود، چنانچه تكيه كرده.

و انواع ميوه‌ها، هر يك مى‌گويند كه: «يا ولىّ اللَّه! از من‌[٥] بخور، پيش از ديگرى».

و هيچ مؤمنى در بهشت نيست كه او را چندين جنّت نباشد. در بعضى، درختانْ سايه انداخته و در بعضى نينداخته يا در بعضى ستون‌ها در زير درختان بر پاى كرده و در بعضى نكرده. و نهرها از شرابِ بهشت و نهرها از آب و نهرها از شير و نهرها از عسل، و وقتى كه ولىّ خدا خوردنى طلبد، هر چه خواهد، از براى او مى‌آورند، بى آن كه آن چيز را نام ببرد. بعد از آن، با دوستان [و] با برادران خود، خلوت مى‌كند و يكديگر را ديدن مى‌كنند و در باغات و منازل خود، تنعّم مى‌كنند در سايه‌اى كه هوايش شبيه به مابين طلوع صبح تا وقت طلوعِ آفتاب است و بهتر از هواى آن وقت.

و هر مؤمنى را هفتاد زوجه از حور مى‌دهند و چهار زن از زنان بنى آدم، و مؤمن، ساعتى با حور به سر مى‌برد، و ساعتى با زنى كه از بنى‌آدم است، و ساعتى خلوت مى‌كند و بر تخت‌ها تكيه مى‌كند و با مؤمنان، نظر به يكديگر مى‌كنند. و در وقتى از اوقات كه بر تخت خود تكيه كرده، شعاع نورى بر او مى‌تابد، پس به خدمتكاران خود مى‌گويد كه: اين شعاع درخشان چيست؟ آيا خداوند جبّار، نظر[٦] لطف و اكرامى به من فرموده و اين نور، از قدرت الهى ظاهر شده؟ خدمتكاران مى‌گويند: جلال الهى، منزّه است از آن كه نور مرحمت او، شبيه به اين نور باشد. اين نور، از يكى از حوران است كه از جمله زنان توست و تو هنوز، نزديك او نرفته‌اى و او از شوق ديدن تو، سر از خيمه خود بيرون كرده و آرزوى ديدن تو كرده، و چون تو را ديده كه بر تخت خود تكيه كرده‌اى، از

[١]. سوره انسان، آيه ٢٠.