و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: كسى كه در حاجتِ برادر مسلم خود سعى كند و جهد نمايد و خداى تعالى، برآمدن آن حاجت را بر دست او جارى سازد، از براى او حجّى و عمره‌اى و اعتكاف دو ماه در مسجد الحرام و روزه دو ماه مى‌نويسد، و اگر جهد كند و بر آمدن آن‌[١] حاجت را خداى تعالى بر دست او جارى نسازد، از براى او حجّى و عمره‌اى مى‌نويسد.[٢] و ابن بابويه رحمه الله در فقيه، از ميمون بن مهران روايت كرده كه گفت: در پيش حضرت امام حسن عليه السلام نشسته بودم كه مردى آمد و گفت: يابن رسول اللَّه! فلان كس، از من طلبى دارد و مى‌خواهد كه مرا حبس كند. حضرت فرمود كه: مالى حاضر ندارم كه از جانب تو، وجه طلب آن مرد را بدهم. گفت: با او سخنى بگوييد، شايد كه مرا محبوس نسازد. حضرت، نعلين خود را در پاى كرد. من گفتم: يابن رسول اللَّه! مگر فراموش كرده‌ايد كه شما اعتكاف داريد؟ فرمود كه:

فراموش نكرده‌ام؛ ليكن از پدرم شنيده‌ام كه از جدّم رسول خدا صلى الله عليه و آله روايت مى‌فرمود كه: كسى كه در برآوردن حاجت برادر مسلمان خود سعى كند، چنان است كه خداى- عزَّ و جلَّ- را نُه هزار سال عبادت كرده باشد كه روز را به روزه و شب را به قيام به سر برده باشد.[٣] و كلينى رحمه الله از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: كسى كه اعانت كند مؤمنى را، خداى تعالى، هفتاد و سه غم از او رفع مى‌نمايد كه يكى از آنها در دنيا باشد و هفتاد و دو غم را در آخرت، دفع مى‌نمايد در وقتى كه مردم، همه به خود گرفتار باشند.[٤] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: كسى كه غمى را[٥] از مؤمنى رفع كند، خداى- عزَّ و جلَّ- غم آخرت را[٦]، از او رفع مى‌كند و از قبر، خوش‌دل بيرون مى‌آيد. و كسى كه مؤمنى گرسنه را سير كند، خداى تعالى، از ميوه‌هاى بهشت، روزىِ او مى‌كند. و كسى كه دمِ آبى به او دهد، خداى تعالى از شراب سر به مُهر بهشت به او مى‌دهد.[٧] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: كسى كه برادرِ ايمانى خود را اطعام كند يا برادر خود را از جهت رضاى الهى اطعام كند، ثواب او مثل ثواب كسى است كه صد هزار كس از مردمان را اطعام كند.[٨]

[١]. الف:-« آن».