منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٤٤٢ - آثار پايبندى به اوامر و نواهى الهى

پايين‌تر از اين باشد. و كسى كه خواهد كه شفاعتِ شفاعت‌كنندگان به او نفع رساند، پس بايد كه طلب رضاى الهى كند؛ زيرا كه تا خداى تعالى از بنده‌اى راضى نشود، كسى شفاعت او [را] نمى‌كند.

وَ اعْلَمُوا أنَّ أحَداً مِنْ خَلْقِ اللَّهَ لَمْ يُصِبْ رِضَا اللَّهِ إلّابِطَاعَتِهِ وَ طَاعَةِ رَسُولِهِ وَ طاعَةِ وُلَاةِ أمْرِهِ مِنْ آل مُحَمّدٍ صلى الله عليه و آله، وَ مَعْصِيَتُهُمْ مِنْ مَعْصِيَةِ اللَّهِ، وَ لَمْ يُنْكِرْ لَهُمْ فَضْلًا عَظُمَ أَوْ صَغُرَ.

و بدانيد كه هيچ كس از خلق خداى تعالى نمى‌رسد به رضاى او، مگر به آن كه اطاعت كند خداى- عزَّ و جلَّ- را و رسول او را و آن جماعت را كه صاحب امر گردانيده از اهل بيت حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله. و معصيت و مخالفت ايشان، از جمله معصيت خداى است،- عزَّ و جلَّ- و هيچ بزرگى و كوچكى، انكار فضل ايشان نكرده (يعنى نه بزرگ و نه كوچك، انكار فضل ايشان مى‌توانند كرد).