بوده كه: اى موسى بن عمران! كسى كه زِنا مى‌كند، زِنا به او واقع مى‌شود، اگر چه در فرزندان او باشد.[١] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: با پدران، برّ و احسان كنيد تا فرزندان، با شما احسان كنند. و دست از زنانِ مردم بِداريد تا مردم، دست از زنانِ شما بِدارند.[٢] و ابن بابويه گفته كه در روايت ابراهيم بن ابى البلاد، چنين است كه: زنى در زمان حضرت داوود عليه السلام بود، و مردى مى‌آمد و مى‌خواست كه با او، به زور، زِنا كند. خداى تعالى، در دل او انداخت تا به آن مرد گفت كه: هر گاه تو پيش من مى‌آيى، مردى پيش زن تو مى‌رود. بعد از آن كه آن مرد به خانه خود رفت، ديد كه مردى در پيش زن اوست. پس آن مرد را گرفته، پيش‌[٣] حضرت داوود عليه السلام برد و گفت‌[٤]: چيزى بر سرِ من آمده كه بر سرِ هيچ كس نيامده. حضرت داوود عليه السلام فرمود كه: كدام است؟ گفت: اين مرد را پيش زن خود يافتم. خداى تعالى، وحى به آن حضرت فرستاد كه به اين مرد بگو كه: هر چه مى‌كنى، مى‌يابى.[٥] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه: سه كس‌اند كه خداى تعالى، روز قيامت، با ايشانْ سخن نمى‌گويد و نظر مرحمت به ايشان نمى‌كند و ايشان را تزكيه نمى‌كند و مر ايشان راست عذابى شديد: يكى، مرد پيرى كه زنا كند؛ و ديگر، مردى كه ديّوث باشد؛ ديگر، زنى كه بيگانه به رخت‌خوابِ شوهرش آورد.[٦]

[دوازدهم: لواط]

دوازدهم از جمله كبائر- چنانچه در حديث اعمش از حضرت صادق عليه السلام وارد شده-، لواط است.

و محمّد بن يعقوب رضى الله عنه در كافى و شيخ طوسى رحمه الله در تهذيب، از حضرت صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه حمّاد بن عثمان پرسيد كه: هر گاه مردى با مردى، عملى شنيع كند [، حكمش چيست‌]؟

حضرت فرمود كه: اگر مُحصن است، مى‌كُشندش، و اگر غير محصن است، حدّش مى‌زنند. پرسيد كه: آن ديگرى چه حكم دارد؟ فرمود كه: او را مى‌كُشند بر هر تقدير، خواه مُحصن باشد و خواه غير مُحصن.[٧] و معنى مُحصن قبل از اين، در زِنا مذكور شد.

و از آن حضرت، روايت كرده‌اند كه فرمود: مردى را با مردى، در زمان حكومت عمر بن‌

[١]. همان، ص ٢١، ح ٤٩٨١.