بعد از آن فرمود كه: آن جماعت كه خداى تعالى، ايشان را از اهل صفت حق نگردانيده از جنّ و انس‌[١]، ايشان، شياطين انس و شياطين جنّ‌اند. و دليل بر آن كه اين جماعت از جمله شياطين‌اند، آن كه ايشان را حيله و مكر و خدعه‌ها و وسوسه‌ها كه بعضى با بعضى مى‌كنند، مى‌باشد و اگر از دست ايشان آيد، مى‌خواهند كه اهل حق را برگردانند و محروم سازند از آنچه خداى تعالى به ايشان كرامت فرموده كه عبارت از تفكّر يا بنيانى در دين الهى است كه شياطين انس را از اهل آن نگردانيده. و ايشان، اهل حق را از طريقه حق، مى‌خواهند برگردانند تا دشمنان خداى تعالى و اهل حق، در شكّ و انكار و تكذيب، شريك باشند و با يكديگر، مساوى شوند، چنانچه خداى تعالى، در كتاب خود وصف فرموده: «وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ كَما كَفَرُوا فَتَكُونُونَ سَواءً»؛ يعنى: به طريق آرزو، مى‌خواهند كه شايد شما كافر شويد، همچنان كه خود كافر شده‌اند، تا شما و ايشان، با يكديگر مساوى باشيد. و بعد از آن، خداى تعالى، آن جماعت را كه مددكارى فرموده و به حق هدايت كرده، نهى فرموده از آن كه از دشمنان الهى، دوستى و مددكارى بگيرند، و فرموده كه: «وَ لا تَتَّخِذُوا مِنْهُمْ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً»[٢]. پس بايد كه نترسيد و بر نگرديد از آنچه خداى تعالى، شما را به آن، مخصوص ساخته كه عبارت از مددكارى به دين حق و توفيق متابعتِ اهل بيت عليهم السلام است، به سبب حيله شياطين انس و مكرى كه ايشان به سبب ملاحظه امور و احوال شما مى‌كنند يا مكرى به جهت بر گرداندن شما از امورى كه لازم مذهب شماست مى‌كنند.

و اين وجوه، همه خالى از تكلّف نيست و بنا بر آن است كه لفظ: «مِنْ امُورِكُمْ»، متّصل به آخر كلام سابق باشد- چنانچه گذشت- و موافق آنچه در بعضى از نسخه‌هاى صحيحه است، چنانچه قبل از اين مذكور شد، ترتيب كلام، بر اين وجه نيست و لفظ: «من امُورِكُم» تا آخر، متّصل است به آنچه در اوّل رساله مذكور شد به اين عنوان كه: «وُهُمْ لا مُجامَلَةٌ لَهُم وَ لا صَبْرَ لَهُمْ عَلَى شَىْ‌ءٍ مِنْ امُورِه». و بعد از كلام سابق، آن چيزى است كه باز در اوّل رساله مذكور شد، به اين نحو كه‌[٣]: «فَلَا

[١]. ج:-« از جن و انس».