حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ فَضَّال، عَنْ حَفْصٍ الْمُؤَذِّن، عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام وَ عَنْ محمّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ بْنِ بَزِيع، عَنْ محمّد بْنِ سِنَانٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ جَابِرٍ، عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام أَنَّهُ كَتَبَ بِهَذِهِ الرِّسَالَةِ إِلَى أَصْحَابِهِ وَ أَمَرَهُمْ بِمُدَارَسَتِهَا وَ النَّظَرِ فِيهَا وَ تَعَاهُدِهَا وَ الْعَمَلِ بِهَا، فَكَانُوا يَضَعُونَهَا فِي مَسَاجِدِ بُيُوتِهِمْ، فَإِذَا فَرَغُوا مِنَ الصَّلَاةِ نَظَرُوا فِيهَا. قَالَ: وَ حَدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ محمّدٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ محمّدِ بْنِ مَالِكٍ الْكُوفِىِّ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ الرَّبِيعِ الصَّحَّافِ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مَخْلَدٍ السَّرَّاجِ، عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام قَالَ: خَرَجَتْ هَذِهِ الرِّسَالَةُ مِنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام إِلَى أَصْحَابِهِ.[١]

روايت نموده است معتمدِ اهل اسلام، محمّد بن يعقوب كلينى- قدّس اللَّه روحه- در كتاب روضه كافى، از حفص مؤذّن و از اسماعيل بن جابر، به دو سند كه اوّلًا مذكور شد، از حضرت مبيّن الحقائق و كشّاف الدقائق، جعفر بن محمّد الصادق- صلوات اللَّه و سلامُه عليه- كه آن حضرت نوشت اين رساله را به اصحاب خود و فرمود كه به يكديگر تعليم نمايند و تدبّر و تفكّر در آن بكنند و محافظت نمايند و تجديد عهد، به او بكنند و به مضامين آن، عمل نمايند. پس بنا بر اطاعت امرِ آن حضرت، شيعيان، رساله را مى‌گذاشتند در مساجد خانه‌هاى خود، يعنى در جايى كه به جهت اداى نوافل، مهيّا ساخته بودند يا آن كه فرائض را- در وقتى كه به مسجد نتوانند حاضر شد-، در آن جا به جا مى‌آورند، و چون از نماز فارغ مى‌شدند، تفكّر در آن‌

[١]. الكافى، ج ٨( الروضة)، ص ٢، ح ١. گفتنى است تمامى متن سفارش‌نامه امام صادق عليه السلام به اصحاب خود- كه موضوع اين كتاب است- از همين منبع، اخذ شده است. لذا پس از اين، در نقل پاره‌هاى مختلف آن، نشانى تكرار نخواهد شد.