و احاديثى كه سنّيان در صحاح خود در كيفيت صلوات بر آن حضرت، روايت كرده‌اند، همه مشتمل است بر صلوات بر آل و با وجود آن‌[١] ذكر، آل را هميشه ترك مى‌نمايند و اين معنى، دليل عداوت با[٢] اهل البيت عليهم السلام است. و احاديث وارد شده در آن كه هر گاه اسم حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله در جايى مذكور شود- خواه كسى خود مذكور سازد، و خواه ديگرى-، صلوات بر آن حضرت بفرستد.[٣] و ظاهر بعضى از احاديث، آن است كه واجب است و جمعى از علما قائل به وجوب شده‌اند. و وارد شده كه صلوات را بلند بفرستد، نه آهسته. و در وقت دعا قبل از سؤال مطلب، و در ميان و بعد از سؤال‌[٤]، هم صلوات بفرستد و مخصوص به وقت فارغ شدن از دعا نسازد.

و احاديث در فضيلت صلوات بر آن حضرت صلى الله عليه و آله بسيار است. از آن جمله، كلينى رحمه الله از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود كه: هر گاه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله مذكور شود، صلوات بر او بسيار بفرستيد؛ زيرا كه كسى كه بر آن حضرت يك بار صلوات بفرستد، خداى تعالى بر او هزار صلوات مى‌فرستد در هزار صف از ملائكه، و هيچ چيز از آنچه خداى- عزَّ و جلَّ- خلق كرده، نمى‌ماند كه بر آن بنده، صلوات نفرستد از براى اين كه خداى- عزَّ و جلَّ- بر او صلوات مى‌فرستد و ملائكه، صلوات مى‌فرستند. پس كسى كه در چنين امرى راغب نباشد، نادانى خواهد بود گول‌خورده، و خداى تعالى و رسول او و اهل بيتش از او بيزار خواهند بود.[٥] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: كسى كه صد مرتبه بگويد: «يا رَبِّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ»، صد حاجت او برآوره مى‌شود كه سى حاجت از آنها از براى دنيا باشد.[٦] و از حضرت امام محمّد باقر يا حضرت امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده كه فرمود: هيچ چيز در ميزان اعمال، سنگين‌تر نيست از صلوات بر محمّد و آل صلى الله عليه و آله. و به درستى كه بعضى از مردم كه عمل ايشان را در كفّه ميزان گذارند و سُبك آيد، حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله صلواتى را كه آن مرد فرستاده، بيرون مى‌آرد و در كفّه ميزان مى‌گذارد، پس سنگين مى‌شود.[٧] و در چند حديث، روايت كرده كه: دعا به آسمان نمى‌رود تا وقتى كه بر آن حضرت و بر آل،

[١]. الف:-« آن».